Festivals

  • Een paard op de wei (op zich eigenlijk niet eens zo raar)! En het kan dansen!

  • "Ik heb één vraag: gaan we neuken?" Vunzigheden op vroeg namiddaguur, De Jeugd Van Tegenwoordig dames en heren!

  • Met m'n allerbeste duckface naast Jelle Van Dael 😁

    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 7/3/2016 3:04:35 PM
  • James Bay

    Tien op de schaal van saai

    Pas na een tijdje viel het ons op: James Bay droeg een t-shirt van Beyoncé. Navraag bij een van de tienermeisjes naast ons, leerde dat Bay al meermaals openlijk de lof van Beyoncé zong, en dat hij enkele dagen geleden een concert van haar bijwoonde. (Lang leve Instagram voor dat soort van inside information.)

    Op dat moment waren we stiekem blij dat we tenminste iéts hadden om over te schrijven, want James Bay was goed op weg om het saaiste concert van deze editie op zijn naam te schrijven. De eerst helft van zijn show blonk uit in zeemzoete ballads, waarin hij de clichés van de smachtende lovesong niet schuwt. Na ‘Need the sun to break’ en ‘If you ever want to be in love’ hadden wij in elk geval dringend nood aan een shot rock ‘n roll (tequila mocht ook). Dat kregen we gelukkig alsnog. ‘Sparks’ warmde ons op voor een strak rockend ‘Best fake smile’, en de wei klapte enthousiast mee. Wel jammer dat zijn cover van ‘Proud Mary’ het origineel niet overtrof.

    Bay wil zich een arrogant imago aanmeten - het was zoeken naar een zweem van een glimlach op zijn gezicht - maar dat komt gespeeld over. Hij blijft een introverte singer-songwriter, die beter tot zijn recht komt wanneer hij zijn liedjes kleiner mag spelen. En ‘klein spelen’ is exact wat je niét kunt doen op de Main Stage.
  • Elle King

    The two Kings

    'It's my birthday!' riep Elle King in Klub C. De ontwapenende Amerikaanse, de missing link tussen Beth Ditto en Dolly Parton, had meteen de hele tent mee. King speelt banjo en kan hard uithalen met haar snerpende bluesstem, maar haar country en rockabilly kruidt ze ook met een beetje pop - ze werkte al samen met Avicii en Mark Ronson. Gelukkig behoudt King voldoende eigenheid om het verteerbaar te houden. Ze coverde 'Oh! Darling' van The Beatles en toverde Klub C om tot een gezellige kroeg waar heftig werd meegezongen met haar grote hit 'Ex's and oh's'. Die andere King genaamd Elvis prijkte op haar shirt, maar zo onvergetelijk werd haar passage dan weer niet.
  • Lianne kan amper vatten wat er gebeurt en ook het publiek staat paf. Hier wordt kiekevlees gecreëerd!
  • Bob Marley mét stevige beat onder. Meezingmomentje op de Heldeep stage!
  • Deze mannen proberen de sfeer op gang te trekken.

  • Lianne La Havas heeft zin in ons volgens Otto-Jan Ham. Ik hoor menig mannen (- en vrouwen) hart luidop kloppen. #thebarn
  • Opvallend veel Fransen op de wei vandaag. Allemaal op zoek naar een scherm voor de match van vanavond. Summerfestival? Kan daar iets aan gedaan worden? (Zeg ja, zeg ja!)

    Gepost door Anke Vande Sompele zondag 3 juli 2016 16:10:36

    Summerfestival

    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 7/3/2016 2:10:36 PM
  • Dresscode: petjes met, ja hoe heet dat ding eigenlijk? "Heel handig om elkaar terug te vinden, al onze vrienden lopen hier zo rond."

  • Gratis wc's op festivals, zelden gezien.

  • De laatste dag op gang trekken is geen sinecure. Tot nu toe optreden voor drie man en een paardenkop.

  • The Strypes

    Op zoek naar een richting

    Het is twee jaar geleden dat de Ierse Strypes voor het eerst bij ons op een podium stonden; de vier leden hebben ondertussen hun twintigste verjaardag gevierd en een tweede cd uitgebracht, Little Victories, maar die brak minder potten dan hun debuut Snapshot.
    De band gaat er nog steeds met ongelooflijke energie tegenaan, waarbij zanger Ross Farrelly en bassist Pete O'Hanlon als gangmakers optraden en de beste plaatjes opleverden voor de fotografen. Stond een beetje opzij: gitarist John McClory, die in nummers als 'Three streets' ook metalachtige solo's uit zijn gitaar perste. Die waren op zich oké, maar pasten niet echt bij de songs van The Strypes, die zich toch meer ophouden in het universum van Dr Feelgood of andere Animals. De cover van Howling Wolfs 'Smokestack lightning' werd dit keer haastig afgehandeld, oude singles als 'What a shame' en 'Blue collar Jane' kregen de meeste respons. Tijd om een coherente strategie voor de toekomst uit te stippelen, jongens.
  • Na de modderpoel van Rock Werchter zijn die kasseien van Couleur Café heel welgekomen.

  • Verloren voorwerpen op strand Werchter. #dag4

  • Bougenvilla gooit The Fugees in de mix op de mainstage. I like that. En het publiek duidelijk ook. Party hardy!
  • Kijk eens aan, Elle King draagt een T-shirt met een afbeelding van... The King. Elvis is in the building!
  • "Alles opnieuw", roept een Hollander naar Bear's Den, dat vat de sfeer hier zowat samen!
  • Makasi speelt een thuismatch en is één van de eersten die de Neonsplash helemaal meekrijgt. ONTPLOFFING!

  • Aurora

    Manische woudnimf

    Onlangs bekeken we de Scandinavische serie ‘Jordskott’, waarin woudnimfen rondwaarden die de kracht bezitten om mensen tot waanzin te drijven. Aan die manische woudnimfen moesten we denken toen Aurora ten tonele verscheen in Klub C, gekleed in een donkergroene djellaba met etnische print (al kan het ook een Perzisch tapijt geweest zijn).

    Muzikaal past Aurora in het rijtje Sandinavische elektropop-coryfeeën, genre Lykke Li en Robyn. Haar songs zijn op dit moment nog te vaak variaties op hetzelfde thema: luide drumroffels begeleiden dromerige gitaarlijntjes en daartussenin zweeft de ijle stem van Aurora. Toch slaagde de twintigjarige Noorse erin om te beklijven, met dank aan haar innemende podiumprésence. Aurora maakt kronkelende bewegingen, grijpt naar haar keel wanneer ze over sterven zingt en spert haar ogen soms wijd open. Kortom, deze meid geloof wat ze zingt. En wij geloofden haar ook meteen.
  • Kenneth z'n beste vriend is vandaag jarig dus trok hij z'n mooiste outfit aan. Sparkles de festivalpinguin (links van het pintje) mocht uiteraard ook niet ontbreken. Cheers to that!

  • "Die zwembadjes hebben we gestolen naast de Main Stage. Maar zeg maar dat we ze gevonden hebben. Gij zijt toch ni van de politie he?"

  • Zowel The Strypes als de zon worden enthousiast onthaald op de main. (Dat van die positive vibes geldt nog altijd.)

  • Vintage Trouble

    De betere ochtendaerobic

    Vintage Trouble had de ondankbare taak om dag vier van Werchter op gang te trappen na de zoveelste plensbui, maar boy, wat deed de bluesrockband dat goed. 'No rain' scandeerde frontman Ty Taylor, en je waande je even bij boogiebluesband Canned Heat op Woodstock.

    Vintage Trouble doet minder moeite om zijn retrosound op te frissen dan pakweg Alabama Shakes. Taylor deed nu eens denken aan de r&b-furie van Wilson Pickett en dan aan de zwoele soul van Al Green. Maar dat gebrek aan originaliteit compenseerde de piekfijn uitgedoste zanger en zijn uit de Far West geplukte begeleiders met bakken energie en toewijding.

    De zanger maakte een rondje tot aan de geluidstoren, dolde met de camera en danste tot zijn babyblauwe pak droop van het zweet. Het publiek ging mee in zijn enthousiasme, zelfs de veiligheidslui zetten het op een dansen. De zon brak door en zo schudde iedereen de kilte van de nacht uit zijn verkleumde botten. Een betere ochtendaerobic kon je je niet bedenken.
  • Alice on the Roof

    Het charisma van Alice

    Alice Dutoit haalde het maximum uit haar veertig minuten. Ze verleidde met haar krachtige, een beetje oud klinkende sopraan, gooide haar hit 'Easy come easy go' als derde nummer in de strijd, in een stevige houseversie die het publiek zo vroeg al aan het dansen kreeg, en bleek een energieke en ontwapenende frontvrouw , die al dansend regelmatig een tik uitdeelde aan het futuristische percussie-instrument dat centraal op het podium stond. Er stonden overigens flink wat keyboards op het podium, haar gitarist en vooral haar bassist hadden voortdurend vier handen nodig. Het is dan ook geestig dat het grootste gejuich kwam toen ze in 'Mystery light' een solo gaf op een goeie ouderwetse trommel, die ze achteraf zelf weer opruimde. The Barn zat vol omdat het net geregend had, maar toen de zon doorbrak, bleef iedereen staan: dat zegt genoeg.
  • Romantisch momentje op de hardstyle stage met Adele. Hierop dansen is duidelijk iets moeilijker.

  • "Sorry man, ik vind mezelf nog wat te jong om te trouwen."
    Aurora reageert op een pancarteboodschap. Groot gelijk, meid!
  • B L A C K L I G H T P A R T Y 🙌🏻 (ik stond maar een dik half uur in de rij hoor 😁)

  • Naast de goede orde bewaren, houden deze crowdmanagers het vooral gezellig. Of ze last hebben van het weer? "Na tien minuten is zo'n regenbui voorbij, we maken praatjes met voorbijgangers en we pikken hier en daar een optreden mee. Ons hoor je niet klagen!" #POSITIVEVIBESONLY

  • Volksmenner Ty Taylor van Vintage Trouble hitst zijn publiek op van op de geluidstoren. Dedication!

  • "Take an unexpected ride!" Ik zet mij in de rij dan he. To be continued ...

  • Op zondag als eerste spelen op het grote podium, als driekwart van het publiek nog in zijn tent ligt... Ondankbare job. Vintage Trouble gooit er dan maar een 'no rain dance' tegenaan.

  • Self service

  • 'No rain' schreeuwt Ty Taylor van Vintage Trouble in een Woodstockachtige bluesjam aan het hoofdpodium. Benieuwd of het werkt. Werchter begint aan zijn laatste dag!
  • Linkeroever - rechteroever. Summerfestival brengt écht de zon mee. Hooray for that!

  • Editors

    Clair-obscur van een zaterdagnacht

    'This is Saturday night after all, we can't get too miserable', grapte Tom Smith. Vol drama had hij net over angst, stormen en wanhopige tijden zitten zingen. Tegen de achtergrond zorgden grote grijze doeken en fabriekshalventilatoren voor een grauwe, industriële sfeer. 'Life is a fear', zong hij, een verweesde blik in de ogen.

    De song is een van de grote momenten van Editors' recentste album In dream, waarop de Britten hun stadiongitaren opnieuw inruilen voor donkere elektronica. Een kille synthriedel op een wellustige bas, maar niet zonder fraaie melodie en makkelijk meezingbare lyrics: Editors is een kei in droevige euforie.

    Goed, bij zijn zesde passage in Werchter, Editors' derde als hoofdact, was de verrassing er wat af. Hun set hymnes voor zwaarmoedigen zat strak als een spandex, maar Smith is nog altijd niet de volksmenner voor wie het grote podium zijn meest geliefde biotoop is. Liever kruipt hij onder zijn hoodie, verschuilt zich achter de piano of maakt halfgare dancemoves.

    Daardoor werd de show soms afstandelijk, al kon je niet anders dan meedeinen op snedige versies van oudjes als 'Smokers outside the hospital doors', 'Munich' en 'Eat raw meat = blood drool', en nieuwelingen 'Forgiveness' en 'A ton of love'.

    'Desire!' schreeuwde het publiek, alsof U2 een stadion plat speelde.

    Vuurkanonnen en veelkleurige papierslierten knalden het concert naar de verkeerde kant van de bombast. Had Editors dat nodig? 'Papillon' werd ook zonder een groots moment. Onder een regen van vuurwerk stuurde 'Marching orders' het publiek de kille nacht in en zo bezorgde Editors je alsnog een lichtpunt in het donker.
  • De rode draad op Werchter is niet de modder, wel de collectieve schaamte over de #Brexit bij de artiesten.
  • Om te bewijzen dat we niet overdreven: de frontstage na het concert van Tame Impala.

  • Tame Impala

    Grootverbruikers van confetti

    De wei van Werchter stond in aanbidding voor de Peppers - de hele wei? Nee, want ergens in een uithoek had iedereen zich verzameld die liever ijle psychedelica lust dan funkrockriffs. Tame Impala bediende hen op hun wenken.
    Wat we over hun optreden eind januari in Vorst schreven, klopte nog steeds: de groep heeft stadionspieren gekweekt. Er kwamen wel een hoop filters aan te pas om Kevin Parkers ijle zang, de gitaren en de keyboards mooi te mengen, en drie geluidstechnici die zeer ironisch in witte doktersjassen waren gehuld. De drums van Julian Barbagallo hoefden die niet verder te pimpen: ze klonken af en toe als de Hunnen die aan de stadspoort beuken.
    Wat ons betreft piekte de groep te vroeg door halverwege de set een log rockend 'Elephant' te spelen - iedereen uit zijn dak voor die geschifte drumsolo - en daar meteen zijn grootste hit 'The less I know the better' achteraan te gooien.Maar het geluksgevoel overheerste in de Barn, van de openers 'Nangs' en de psychedelische rock-met-Franse disco van 'Let it happen' tot de afsluiters 'Feels like we only go backwards' en 'New person, same mistake' - nog twee keer confetti.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 7/2/2016 10:22:05 PM
  • Red Hot Chili Peppers

    Tussen pop en funk

    'Be fresh like a fish' las het shirt van Anthony Kiedis. Waren het profetisch woorden over de zesde passage van de Red Hot Chili Peppers in Werchter? Niet helemaal. De Californiërs stormden met veel gusto het podium op en ontstaken in een wilde jam.

    Maar het begin van hun set rolde rommelig over de wei. Dat had vooral met de soundbalans te maken. 'Can't stop' en 'Dani California' misten scherpte in de soundbrij, en meteen werd duidelijk dat Josh Klinghoffer een pak beter op de gitaar is dan aan de backing vocals. 'Snow (hey oh)' slofte werkelijk lamentabel voorbij.

    De Peppers outten zich op hun nieuwe album The getaway als popband. Het is een beetje een schizofreen keurslijf waar ze al een tijd mee worstelen: de achterban die verlekkerd is op harde funkrap plezieren of tegemoet komen aan zijn stadionpubliek.

    De groep mikte op beide. Het poppy 'Dark necessities', met die lekkere slapbas van Flea, kwam fraai binnen en werd gretig meegezongen. In het naar eightiespop lonkende 'Go robot' kregen we zowaar de Peppersversie van Duran Duran. Tussen de songs door zette de band het op een jammen, Flea wisselde tussen sexy discobas en funky slaps.

    Het schipperde wat, maar 'Aeroplane', door Kiedis aangekondigd als een zeventiende-eeuwse Vlaamse klassieker, bracht ons weer bij de les. Eindelijk zat het samenspel strak. En die bas van Flea! 'Californication' zette een goeie eindspurt in richting 'Under the bridge' en het luid meegezongen 'By the way'.

    Een handstandje van Flea later zaten we bij uitsmijter 'Give it away', waarin de band een laatste keer in een jam ontstak. Klinghoffer vloog heftig in de solo, maar we misten toch de peper van John Frusciante.

    Hadden we de Peppers al beter gezien? Ja. Maar slechter ook.
  • Be fresh like a fish? RHCP in tien beelden op #RW16
  • Young Fathers

    Oerschreeuw uit Schotland

    Wat was dat!? Zelden zo omver geblazen op een festival als door dit demonische viertal. Iedere poging tot situering lijkt zinloos. Ergens in een continuüm tussen Hawkind, Kraftwerk, Front 242, Bowie, Massive Attack, Tricky, Fela Kuti en Sex Pistols. Rappend, zingend, schreeuwend, brullend als de beesten . Boze blikken, als gedrogeerde psychopaten. Achter de drums een bastaardzoon van Keith Moon. Een oude synthesizer voor een bezwerende sound. Bizarre breaks en arrangementen in songs met een volstrekt onvoorspelbare opbouw. Wat heel even David Lynch lijkt, barst plots open tot woeste drum'n'bass, even verbijsterend wild als de rauwste punk. Eėn boodschap krijgen we mee na die geniale, allesverterende muzikale vuurbal van beats, drums, synths, raps en hartverscheurende zangpartijen: 'We are all immigrants.' En wij zullen Schotten nooit meer Britten noemen.
  • Tous ensemble de verlengingen volgen.

  • Ze moesten opboksen tegen de peppers op mainstage maar de mensen die afgezakt zijn naar the Barn hebben zeker geen spijt! #TameImpala

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform