Festivals

  • TaxiWars

    Vleugje New York op de wei

    Tom Barman en Robin Verheyen delen het frontmanschap van TaxiWars op een leuke manier: het is mooi om te zien hoe Barman tijdens 'En route' een stapje opzij zette, alsof hij de saxofoonsolo meer ruimte wilde geven. Ze serveerden vooral de schurende, stedelijke nummers, met loeiende sax en vervormde stem tijdens 'who that', bijvoorbeeld. Veel nerveuze energie ook, Barman ijsbeerde niet maar zette regelmatig sprintjes naar de geluidsman. Die scherpte was ook nodig: de halfvolle Wablief beschouwde het concert als borreluurtje, zodat Barman op een gegeven moment moest ingrijpen. 'Mensen, hier staan geen laptops te spelen', was eigenlijk best een vriendelijke vermaning. Het is jazz, ja, maar soms kan die verbazend poppy zijn: 'Death ride through wet snow' deed ons op ern gegeven moment denken aan 'Weapon of choice' van Fatboy Slim - een laptopper, sorry Tom, het is een compliment - en 'Fever', de eerste single van de nieuwe plaat, was een zwoele laatavondkruller.
  • Soulwax

    Was het nu 2.0, 3.0 of 4.0?

    Part of the weekend never lies: Soulwax eiste bij zijn langverwachte terugkeer op Pukkelpop zijn kroon op als een van de intrigerendste (elektro)rockvernieuwers van zijn generatie.

    Voor een uitpuilende Dance Hall toonden Stephen en David Dewaele een nieuwe smoel, weliswaar met herkenbare trekken van de oude. De Gentse broers tegenover elkaar in een laboratorium van machinerie en knoppen, rond hen in grote halfopen kubussen drie drummers, waaronder Igor Cavalera van metalrots Sepultura.

    Alles verpakt in onderkoeld zwart-wit, een spiegel van hun strakke, uitgepuurde soundpalet. Rauwe elektronica borrelde omhoog in weirde pulsen, scheurende bassen en dreunende beats zwiepten wild van links naar rechts.

    Grootste wapen waren de dwingende, bijna tribale drums. Ze regen de songs een uur lang aan elkaar tot één intense, zinderende track, met Cavalera als onwrikbare motor.

    Nieuwe nummers als 'Fast fast fast' en 'Creator' werden zo naadloos vervlochten met alweer heerlijk hertimmerde Nite versions van 'Miserable girl' en 'E talking'. En ja hoor, David gordde zijn gitaar om voor een furieuze lik Morricone from space.

    De Dance Hall keek even de kat uit de boom, vroeg zich af wat er nu zo 'nieuw' was, maar ging dan toch overstag. Bij het driedubbele drumsalvo dat 'NY xcuse' deed ontploffen, vloog het dak er helemaal af.

    Dit Soulwax toonde andermaal een nieuwe livegedaante, nu de studioversie nog!
  • Damian Marley

    Liefde geven, liefde krijgen

    Een reggae-artiest op Pukkelpop is zoals een maansverduistering: het komt maar eens in de zoveel jaren voor. De Marquee stroomde dan ook helemaal vol voor Damian Marley, zoon van de grote Bob. En dat laatste zullen we geweten hebben, want Damian oogstte vanavond vooral succes met de onsterfelijke meezingers van de hand van zijn vader.

    Gelukkig was er nog een leven na ‘Could you be loved’, zo bleek toen het publiek spontaan ‘Jah will be waiting there’ meeriep in ‘Road to Zion’, een samenwerking van Marley met rapper Nas. Dat is trouwens niet Marleys enige uitstapje naar een andere muzikaal genre. Met Skrillex nam hij de dansvloerkraker ‘Make it bun dem’ op. En in ‘Patience’ herkenden we een sample uit ‘Sabali’, een song van het Malinese koppel Amadou en Mariam.

    Zoals het een reggaeman betaamt, had Marley het over sociaal onrecht en riep hij op tot ‘one love’. Zijn welgemeende boodschap werd op enthousiast gejuich onthaald (waar anders voel je je verbonden met duizenden anderen dan op een muziekfestival?) Tot slot ging het dak eraf met ‘Welcome to Jamrock’, want op die hit zat natuurlijk iedereen te wachten.

    Damian Marley gaf liefde en kreeg liefde terug. We hadden niet anders verwacht van het Pukkelpoppubliek.
  • Oscar & The Wolf

    De show die Rihanna had moeten geven

    In 2012 was Oscar & The Wolf nog een folky Bon Iver-kloon die in de Club-tent speelde. Vier jaar later heeft Max Colombie een rits MIA's op de schouw, een megalomaan LED-scherm achter zich, vuurballen uit het podium en een volgelopen Main Stage voor de neus. Om maar te zeggen: er is iets veranderd.
    Oscar en zijn wolvenbende profiteren deels van de tijdgeest: ook andere bands die de zwoele elektropop genegen zijn, zoals Bazart en Tsar B, lokken volle zalen. Maar Colombie was vooral in België de onbetwiste wegbereider van die hype, en heeft dus al een flinke straat voorsprong in zijn evolutie. Eentje ter grootte van een Sportpaleis, meerbepaald.
    Dat die evolutie blijft duren, bleek meteen met nieuwe single 'The game'. Daarin ging Colombie zowaar Drake-gewijs aan het rappen, getooid in een glinsterende bontjas - hij leek wel een ijsbeer waarmee iemand de vloer van een stripclub gedweild had.
    Zijn bandleden had Colombie op een verhoog geparkeerd, waardoor hij zich moederziel alleen over het podium kon slingeren en pirouettes kon draaien. Met uitzondering van Amy Winehouse-cover 'Back to Black', waarvoor Tsar B een stukje mee kwam kronkelen. Zo flikte de 21-jarige Justine Bourgeus trouwens dé stunt van Pukkelpop, door na haar shows met School is Cool en Tsar B maar liefst drie keer in één weekend op te draven. En dat nog voor ze zelfs maar een EP uit heeft.
    Colombie had ook extra lekkers bij in de vorm van twee nieuwe nummers. Daarop werd de dreiging die nog in debuutalbum 'Entity' zat deels verruild voor uptempo dance-beats: Oscar & The Wolf lijkt zijn tanden te willen zetten in de clubs. Een koukleumend Pukkelpop kreeg hij alleszins probleemloos aan het dansen.
    Een zwoel 'Joaquim', een knallend 'Somebody wants you' en een innig en emotioneel 'Moonshine' maakten de klus af - Oscar & The Wolf bracht een show met passie, diepgang en een duidelijk concept. Kortom: de show die Rihanna Pukkelpop had moeten schenken. Waarom we net die vergelijking maken? Omdat we ervan overtuigd zijn dat er ook in de Brusselaar een popster van internationale klasse schuilt. Dat zoiets in Spotify-tijden sneller dan ooit kan gaan, moet hij maar eens vragen aan Lost Frequencies of Stromae.
  • Max van Oscar and the wolf is van al dat zingen in het Engels precies zijn Nederlands verleerd. Zelfs Pukkelpop spreekt hij op z'n Amerikaans uit! #pkp16 #sterallures
  • Afsluiten in stijl!

  • 'Ela, steek eens even allemaal jullie gsm in de lucht', vroeg Max Colombie. Dit was het antwoord van het publiek.

  • Als we de hypes van het moment mogen geloven, is glitter het nieuwe zwart.

  • Badass chillen: je festivalstoeltje bij de geluidsman zetten en van daaruit alles gade slaan. #pkp16

  • Na crowdsurfing nu ook crowdwalking. De Dancehall ontploft bij "NY Excuse"! #soulwax #pkp16

  • LCD Geluidenystem

    De enige koebel-solo van het weekend

    'The time has come', stak James Murphy van wal op de Main Stage met 'Us v Them'. Blijkbaar was het publiek een andere mening toegedaan, want het bleef akelig leeg voor de reünie van LCD Geluidenystem, dat er een hiaat van vijf jaar heeft op zitten. Was het omdat het warmer was in de tenten, na enige plensbuien? Of is de vrees bewaarheid die Murphy in 2001 opbiechtte in debuutsingle 'Losing my edge', en is de 46-jarige zijn gave een beetje kwijt?

    Wie naar de rest van de Pukkelpop-affiche keek, moest vaststellen van niet. 'I was the first one to play Daft Punk to the rock kids', zucht Murphy in dat 'Losing my edge', en eigenlijk was dat de lijn die je op het hele festival kon trekken: de kids gingen het wildst voor synths en drumcomputers, niet langer voor gitaren. Met Anderson .Paak stond een van die kids aan wiens edge niemand twijfelt naast ons trouwens keihard te dansen, dus Murphy kan op beide oren slapen: hij heeft het nog.

    We zouden zelfs zeggen: hij heeft er nog heel veel van. Een funky 'Daft Punk is playing at my house' (met zowaar de enige koebel-solo van het weekend), een 'Movement' dat ruiger klonk dan gelijk welke band in The Shelter, een lichtshow om van te smullen, en een met wiskundige precisie opgebouwd 'Tribulations'. Daarbij bleek het publiek lang te denken: als jij niet beweegt, James, dan wij ook niet. De zeven LCD-leden zaten immers vaak opgesloten in een laboratorium vol drumkits, synths en versterkers. Maar uiteindelijk gingen de dansbenen toch voor de bijl.

    'If you go now, you can make the beginning of Soulwax', drukte Murphy zijn uitgeregende publiek aan het slot op het hart. 'It's okay.' We hopen dat niemand die raad opvolgde, want de versie van 'All my friends' die daarop volgde, lopen wij morgen nog te neuriën.
  • Een vrouw achter de drums én het is niet Isolde Lasoen. Go Soulwax!
  • Hoezee, Soulwax is niet vergeten, de Dance Hall puilt uit!
  • Jamie Lidell Foto: Koen Bauters

  • Jamie Lidell & The Royal Pharaohs

    Alle hits, maar dan anders

    Jamie Lidell kwam op met een brede smile op zijn gezicht en liet er geen twijfel over bestaan: hij had er zin in. En hopla, daar kwam ‘Multiply’ al, de megahit waarmee hij zichzelf acht jaar geleden van knoppenkunstenaar tot soulzanger transformeerde.

    Lidell heeft niet alleen die indrukwekkende soulstrot, hij beschikt daarnaast ook over een arsenaal uitstekende songs, stuk voor stuk hartverwarmend en catchy. Bovendien omringt hij zich tegenwoordig met The Royal Pharaohs, een soulband die - op de wijze van The Roots - de groove voor zich laat spreken.

    Het leuke aan Lidells concert was dat hij elke bekende song in een nieuw jasje stak. De klaterende conga’s in ‘Another day’, de tempoverhoging in ‘A little bit of feel good’, de warme souldeken die over ‘When I come back around’ werd gedrapeerd: het waren telkens fijne verrassingen.
    Jamie Lidell doet niet aan routine. En hoewel zijn songs genoeg oe-wie-oe-koortjes bevatten om er een gemakkelijk rondje publieksparticipatie mee aan te vatten, deed Jamie dat lekker niét. Kijk, daarmee scoorde hij punten bij ons.

    Dat alles, plus het feit dat we in de Marquee alleen maar blije, dansende mensen zagen, maakt dat wij Jamie Lidell vanavond in ons hart sloten. En we hopen van u hetzelfde.
  • Julia Holter

    Voor het zingen de tent uit

    De regen duwde ongeïnteresseerde praters de Club in tijdens het concert van Julia Holter. Jammer, want haar ragfijne kamerpop, waarin contrabas en clavecimbel vergezeld gaan van viool en belletjes, verdient een aandachtig oor. 'Thanks for joining us in the rain', schamperde de Amerikaanse chanteuse.

    Holter is academisch geschoold, liet zich in het verleden inspireren door Griekse tragedies en Franse schrijvers. Haar muziek kringelde op tussen Satie en John Cage.

    Maar op haar recente album Have you in my wilderness heeft ze die avant-garde omgebogen naar warme pop. Nummers als 'Lucette stranded on the island' en 'Feel you' trokken je met hemelse melodieën binnen in haar surreële verbeeldingswereld. 'Vasquez' daagde je uit met koortsige jazz.

    Goed, nieuwe zieltjes won Holter er niet mee.

    Niemand die op Pukkelpop een fijnzinniger concert speelde, maar tussen de urban beats en scheve gitaren viel ze uit de toon. Halfweg haar show stopte de regen en liep de tent opnieuw leeg. Jammer.
  • Julia Holter Foto: Koen Bauters

  • "Ken je die man? Da's de festival-man, of zo noemen mijn vrienden en ik hem alvast. Ik kom hem echt overal tegen. Of toch op festivals, want in de Colruyt ben ik hem nog niet tegen het lijf gelopen."

  • So You Think You Can Dance met Sneeuwwitje.

  • Gelukkig is er eetbare decoratie in de VIP, want de prijzen voor het eten lopen hier schandalig hoog op! #midnightsnack #pkp16

  • Ertebrekers

    Hezellih moa ni meer

    Moedig van Ertebrekers om hun single 'De zji' als vierde nummer te spelen. Enerzijds was het publiek er meteen weer bij met zijn aandacht, die tijdens het jazzy genoedel van 'Waorom' behoorlijk was afgedwaald; anderzijds pakte een kwart van hen ook zijn biezen zodra ze gehoord hadden waar ze voor kwamen. Ertebrekers heeft een paar serieuze troeven: een bekende frontman in Flip Kowlier, die ook een onderschat goede bassist is; een veelzijdige toetsenist in Peter Lesage, die 'Gin goeste' van een lange 'gitaarsolo' voorzag; en maar liefst drie zangers en rappers in Kowlier, Lesage en nieuw gezicht Jeffrey Jefferson, die ook een beweeglijke frontman is. Maar de songs tappen allemaal uit hetzelfde zoemende jazzfunkvaatje, en na drie dagen en 250 groepen had Ertebrekers het lastig om het spannend te houden. (Er werd ook lustig gepaft in de Wablief, waar zo al weinig lucht was.) Gezelligste moment? Het meezingen in 'You party too much', meer nog dan in de nieuwe single 'Eva Mendes'.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/20/2016 7:38:02 PM
  • "Waarom hebben jullie een palmboom bij?"
    "Nou, ik weet niet veel over palmbomen maar ik weet wél dat ze goed zijn voor elk persoon!"
    En nadien deden ze elkaar binnen. #pkp16

  • Dua Lipa. Foto: Koen Bauters

  • Dua Lipa

    Aperolflop

    Is Dua Lipa de toekomstige Queen of Pop? Met haar populariteit zat het alvast snor. Tot ver buiten de Dance Hall stond het publiek rijen dik om een glimp van het Brits-Kosovaarse popsterretje op te vangen. Jonge meisjes in glimmende jurken, Aperol in de hand, maar ook bonken in blote bast die heftig met bordjes om haar aandacht bedelden.

    Allemaal dankzij een handvol singles, waaronder 'Be the one', dat de afgelopen maanden een gat in de ether brandde.

    Eén groot feest werd het niet. De popsongs van Lipa zijn donker en traag, maar nog niet sterk genoeg voor een volwaardige set. Het massaal meegezongen 'Be the one' is met zijn eightiessnit eigenlijk een buitenbeentje.

    Lipa liep ook niet over van de présence. Een rodeobroek en dinoshirt, echt? Goed, ze is nog erg jong, maandag wordt ze 21, maar voorlopig heeft ze niet het mysterieux van pakweg Lana Del Rey of het stoutmoedige van Rihanna om het boeiend te houden.

    'Hotter than hell', waarin ze haar diepe stem goed uitspeelde tegen een Oostblokbeat, maakte op het einde een deel goed. De tent gutste van het zweet, maar 'the one' is ze nog niet.
  • Jamie Lidell is in form als nooit tevoren, PLEASE DON'T MAKE THIS FEELGOOD GO AWAAAAAAY! #pkp16
    door Jolien Decleer edited by dS Online 8/20/2016 6:40:52 PM
  • Kermis in de hel bij Bring me the horizon. Maar dat zijn emo's, dus die hebben dat graag.

  • Natte, naakte, dansende lijven.

  • Voor de levenslanggetraumatiseerde-pukkelpop2011survivors zoals mijzelf is dit geen aangenaam uitzicht. Go. Away. #pkp16

  • 't Is van datte, er wordt gejankt. En neen, ik ben het deze keer niet. Dotan houdt een emotioneel momentje en het publiek jankt lustig mee.
  • Met plezier voor u getest: het kangaroo-steak broodje van "Vleeswolf"

  • Komen vreten

    Sorry Skippy, maar je bent zó lekker!

    Zicht:Bij het standje van "Vleeswolf" kan je maar één broodje bestellen: eentje met kangaroosteak. Het geheel ziet er als een hamburger uit met lekkere groentjes en een sausje tussen twee broodjes, maar is dus wel degelijk met secuur gesneden steak in plaats van gehakt.
    Smaak:Ik ga hier heel duidelijk over zijn: DIT MOET JE ETEN! Het vlees is tot de perfectie gebakken en afgekruid en de combinatie met rauwe rode kool, ajuin en hun overheerlijk sausje maakt dit broodje een waar smaak-orgasme. Sorry Skippy, maar je bent zó lekker!
    Handigheid:Hamburgers kan je met één hand opeten en dat is hier niet anders. Omdat het zo verdomd lekker is blijkt de papieren hoes waarin ze het broodje meegeven zeer handig: de weinige stukjes die naast je mond vallen worden hierdoor opgevangen om ze daarna alsnog naar binnen te smikkelen!
    Sfeer en gezelligheid:De vriendelijke Hollanders zijn uiterst sympathiek en de bediening gaat vlot. Geen enkel minpunt te bespeuren hier, enkel extreem lekker eten!
  • Wanneer zelfs de micro druipt, dan weet je gewoon dat het heet is in de keet. (half rijmpje, sorry.)
  • Biffy Clyro

    Biffy kon u worst wezen

    Als gitaarbands dood zijn, was de passage van Biffy Clyro op de Main Stage van Pukkelpop de grafzerk. Bij de Schotse rockers daagde minder volk op dan er haren op het hoofd van de drummer stonden. We hadden zelfs de indruk dat Biffy de Pukkelpopgangers een beetje worst kon wezen. (Excuses, na vier dagen festival begint het ook in ons hoofd wat te misten.)
    Biffy Clyro heeft een woelig verleden: de drummer heeft een drankprobleem achter de rug en de zanger een depressie - de bassist is ros, maar verder scheelt er niets mee. Dat zorgde voor behoorlijk wat woede en frustratie in hun rocksongs, maar die werden melodisch gestroomlijnd, en onderbouwd met een bezielde performance. Veel bands zouden met zo'n magere publieksopkomst nochtans de autopiloot aan zetten, maar Biffy sprong op alle versterkers, en deed de ene powerpose na de andere. Maar het mocht allemaal niet baten. Cliché-refreinen als 'I am a mountain, I am the sea, you can't take that away from me' deden daar ook geen deugd aan.
    Was de doorbraak van Biffy Clyro er al tijdens de hoogdagen van Kings of Leon gekomen, hadden de Schotten hier misschien een volle wei kunnen lokken. Maar op deze Pukkelpop-editie leken ze eerder zonevreemd.
  • Leo en Agnes zullen met andere woorden de tentslet moeten uithangen vanavond... #pkp16

  • "Mijn laatste foto? Die is wel niet vanop Pukkelpop, is dat erg?" Neen, dat vinden wij niet erg. "Oh, oef. Ik maakte deze foto in Wenen, een tussenstop op mijn vakantie. Ik ben met mijn lief naar Slovenië en Kroatië geweest. De maks joh, echt een zalige vakantie. Nu kom ik nog een dag dansen op Pukkelpop, want volgende week vertrek ik op Erasmus naar Madrid. Ik heb er zot veel zin in. Maar nu nog eerst even feesten. Dag he!"

  • Henry Rollins, het Jerommeke van de hardcore, is al jaren actief als spoken word artiest, journalist en radiomaker, en zal niet vlug door neocons of fatsoensrakkers aan de borst gedrukt worden. Een typische uitspraak uit zijn betoog in de Wablief: 'Als je vooral wapens produceert, is oorlog je business en onderwijs of kritische informatie je vijand.' En toch brak hij in vijftig minuten meermaals een lans voor normen en waarden en voor persoonlijke verantwoordelijkheid. 'Als je het zwijn uithangt in Rio, verzin je geen fictieve criminelen uit angst je sponsors te verliezen. Waarom niet? Omdat zoiets niet netjes is. ' 'Je wil niet de man zijn die een vrouw verkracht en zo het trauma van veel vrouwen bestendigt.'
    Rollins is dus geen patriot, 'want ik heb niks met Ted Nugent, Sarah Palin, drones,..' maar wel een bewuste burger. Het grootste deel van zijn betoog ging over de muziek die het schriele ventje dat elke dag werd afgetroefd door zwarte kids tot die burger vormde. Het was een onromantische, soms donker grappige maar bevlogen ode aan de Ramones, de Clash en Led Zeppelin, en de uren dat je met totale vreemden in hun muziek baadt. Want hij kwam natuurlijk tot een krachtig verzoek: 'Ik hoop dat jullie slimmer en beter vertrekken van Pukkelpop: deze eeuw heeft dringend slimmere en betere mensen nodig.' Als u het vraagt!
  • Een ganse tent die 'be the one' meebrult, dat gaat ongeveer zo.

  • In samenwerking met Tridea ontwikkelt Pukkelpop een project om jullie gebruikte bekers te recycleren tot plastiek waarmee je kan 3D printen. Achter de mainstage worden momenteel vuilzak na vuilzak met de hand gesorteerd door dappere vrijwilligers om vervolgens te worden samengeperst tot een herbruikbare stof. Hiermee slaan ze aan het 3D printen en zullen exclusieve Pukkelpop meubels gemaakt worden (die beschikbaar zijn op de volgende editie)! Om het in de woorden van #tridea te stellen: THERE IS NO SUCH THING AS WASTE! #pkp16

    door Anton Vanderhasselt edited by dS Online 8/20/2016 4:26:07 PM
  • Bond-Zonder-Naam-moment van de dag.

  • Anderson .Paak

    'Zo veel blanken hier!'

    'There's so many white people here! It's crazy! Hey white people, make some noise!' Van Anderson .Paak kan je veel zeggen, maar niet dat hij geen scherpe observator is.
    Er was teleurstellend weinig volk komen opdagen voor de Californische rapper die met 'Malibu' nochtans voor een van de albums van het jaar gezorgd heeft. Maar wie er wel stond, moest en zou meebouncen: .Paak stuiterde over het podium met een energie die ontzettend zeldzaam is bij optredens van rappers van over de plas.
    Maar de rapper met de neusring deed meer dan show verkopen: hij kroop op fabuleuze wijze zelf achter de drums, zong met de soul van een Motown-held en rijmde met een gladde flow die bijwijlen aan Kendrick Lamar deed denken.
    Het leverde een speelse set op waarbij steeds meer mensen een kijkje kwamen nemen naar de kompaan van Dr Dre die als een bundel zonneschijn die over het podium hoste. 'I think I love you. Fuck that. I know I do', zong .Paak in afsluiter 'Luh you'. Wij ook van jou, Anderson. Wij ook van jou.
  • Tip voor de fashionista's onder de festivalista's: aan de Hellobank-stand kan je jouw favoriete sneakers versieren met glitters, flashy veters en andere gekke accessoires! Allen daarheen! #pkp16

  • Hoe populair is Dua Lipa? Er kan geen sardien meer bij in de Dance Hall.
  • Echte publiekstrekkers zijn het niet, de Schotse rockers van Biffy Clyro. Te weinig synths op het podium, mannen.

  • Een waarzegger die in pauze is, op wat trekt dat nu zeg?! Mijn toekomst wacht wel niet he.

  • King Gizzard & The Lizard Wizard

    In de centrifuge

    Hadden Thee Oh Sees en King Gizzard & The Lizard Wizard onder één hoedje gespeeld? Beide bands vuurden hun smerige garagerock aan met twee drummers die als een Siamese tweeling synchroon op de vellen mepten. Het gaf hun set in de Club lekker veel diepte en drive.

    King Gizzard is een kleurrijke tak aan de dezelfde psychrockboom waarin buiten Thee Oh Sees ook Ty Segall bloeit. Hun nieuwe album Nonagon infinity is een furieuze garagerockplaat, maar de Australiërs breken graag uit dat idioom door folk, metal, jazz, prog, kraut, toefjes exotica en wat nog allemaal in de centrifuge te gooien.

    Buiten het duo drummers stonden er ook drie gitaristen op het podium om dat allemaal live te vertalen. Het furieuze 'Robot stop' deed de tent pogoën, maar de band toonde ook een geraffineerd gezicht in 'Invisible face'.

    Misschien kon het met een paar muzikanten minder, maar het veroorloofde zanger Stu Mackenzie wel om af en toe wat uitstapjes te maken op een dwarsfluit. Dat leest u goed: een dwarsfluit op Pukkelpop!
  • De passage van #wolfmother donderdag heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. #pkp16

  • AlunaGeorge

    De eeuwige belofte

    Afgaande op dit zwakke concert, vrezen we dat AlunaGeorge zijn status van eeuwige belofte niet snel zal kwijtraken. Aluna Francis mag dan al de présence en zelfzekerheid hebben van een geroutineerde frontvrouw, vocaal wist ze niet te overtuigen. Ze zong er vaak naast. Het hielp ook niet dat ze het driekwart van de tijd met halfbakken songs moest doen, die twijfelden tussen experimentele drum ’n bass en toegankelijke r&b.

    Na een weinig overtuigend halfuurtje kreeg AlunaGeorge de Dance Hall in het laatste kwartier dan toch nog enthousiast, met dank aan de hits ‘You know you like it’, ‘I’m in control’ en ‘White noise’. Stuk voor stuk aanstekelijke songs met catchy hooks en refreintjes die zich meteen in je hoofd nestelen. Wat jammer dat Aluna Francis en George Reid niet meer van zulke kleppers in hun mouw hadden zitten.
  • Free Willy is gearriveerd. Het feest kan nu officieel losbarsten.

  • Wouter Beke is hier niet voor één specifieke groep maar voor het totaalpakket. Misschien daarom dat ik hem aantrof aan de wijnbar, en we geven hem geen ongelijk! #pkp16

    door Anton Vanderhasselt edited by dS Online 8/20/2016 3:21:24 PM
  • IK MOEST HEM GEWOON ECHT BEDANKEN VOOR ANDERSON PAAK! Merci Chokri! PS de pintjes mogen volgend jaar wel weer wat goedkoper, thanks! #pkp16

    door Jolien Decleer edited by dS Online 8/20/2016 3:17:18 PM
  • Live bij Radio Topkaas: wedstrijdje om ter beste camel toe. Ik verzin dit niet. Helaas.
  • "Ik bezuinig dit jaar op drank. Dankzij mijn uitmuntende smokkeltechnieken heb ik een drinkbus mee, die ik telkens met water vul. Da's het beste tegen de dorst, wist je dat? Via het internet kocht ik voor 100 euro bonnen. Hier op de wei verpatste ik nog eens 50 euro."

    "Ik ben geen big spender, maar ik heb met heel veel plezier vier bonnen voor een stuk kangoeroe betaald. Zo lekker dat dat is, zo'n stukje wildlife."

  • Arbeid Adelt

    Oude helden nog even houdbaar

    Terwijl Jan Van Roelen (smoking, vlinderdasje) en Luc Van Acker (camouflagepak waarin hij op een yeti met een gitaar leek) 'De man die alles noteert' speelden, vertelde Marcel Vanthilt over de vele keren dat hij - als presentator - op Pukkelpop stond: naast Nick Cave, bij Nirvana, 'maar nooit met mijn eigen band. Daarvoor moest Arbeid Adelt een comebackplaat maken, Slik. Voor het een nostalgietrip kon worden, speelde de groep 'Popcornmario' en '50.000 Hi-hats' van die plaat, nummers met de energie, de hortende saxen en dissonante gitaren van toen. Maar het nieuwe 'Sarmakarma' kwam en ging even later zonder veel indruk te maken. Hij kon het met twee vingers spelen, zei hij. Hij praatte wat teveel.
    Als een blik in de krant u de laatste tijd doet denken dat de jaren tachtig terugkeren: Vanthilt deelt uw vrees. Toen schreef hij 'het wordt tijd dat er een oorlog komt', 'en nu vrees ik dat ze eraan komt', zei hij voor 'Jonge helden'. Dat herkende het publiek, dat toen en nu kon vergelijken, dan weer wel. De tijd zit goed om Arbeid Adelt te herontdekken, maar het jonge publiek stond niet klaar in de Wablief, en het oude stond te wachten op 'De dag dat het zonlicht niet meer scheen'.
  • Vrienden, jullie kunnen stoppen met zoeken. Die zeldzame Pikachu vind je gewoon live op de wei. Pluspunt: hij bijt niet én je spaart de batterij van je smartphone!

  • Warhola

    Het brein van de Belpop

    'Ik ben blij dat we onze tijd genomen hebben', zei Warhola-frontman Oliver Symons in april in De Standaard over zijn debuut-EP, 'Aura'. Daar had hij na zijn zegetocht in Humo's Rock Rally twee jaar aan gesleuteld. 'In 2014 had ik dit nog niet gekund. Zo'n sound steek je niet in een paar weken ineen.'
    Na zijn passage in een volgelopen Castello begrijpen we dat al te goed. Warhola bedelft aalgladde r&b onder een bevreemdende bootlading synths (drie stuks op het podium) en voegt er furieuze drums (twee stuks) aan toe. Maar pièce de résistance is Symons' torenhoge falsetto: dat is wat hem onderscheidt van genregenoten als Sohn, The Weekend, of Oscar & The Wolf.
    Midden het publiek spotten we een hevig joelende en dansende Mathieu Terryn, die naar zijn Bazart-luitenant kwam kijken. Symons is niet zo'n enthousiastere volksmenner, maar liet zijn bassen het werk doen: tot achteraan de tent werd gedanst, op een set zonder zwakke punten, die rustmomenten afwisselde met power. Het bewijs dat je niet half in slaap moet vallen om sexy te zijn, iets wat veel genregenoten op deze Pukkelpop-editie niet leken te vatten.
    Vooral Warhola's eindsprint maakte indruk. Met 'Red', 'Unravel' en 'Lady' heeft Symons drie kanjers van songs. Maar ons hoogtepunt was toch de Drake-cover 'Hold on, we're going home', waaraan de Antwerpenaar een funky diepgang gaf die het voorheen miste. Plots werd duidelijk
    waarom Bazart pas echt Bazart werd toen Symons erbij kwam, en waarom hij ook al
    op Tsar B-nummers additionele productie mocht doen
    : Symons heeft er verstand van. Als dit het resultaat is, mag hij wel vaker zijn tijd nemen.
Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform