Festivals

  • Ook de hele squad van #theinternet is aanwezig bij Anderson Paak & ik kan ze geen ongelijk geven! #pkp16

  • King Gizzard & The Lizard Wizard doet het net als Thee Oh Sees gisteren in de Club met twee drummers. Doet straks Soulwax nog beter?

  • Boxing braids are back! Dankjewel Kylie Jenner... #pkp16

  • Pomrad

    Wijdbeens op de keytar

    Ah, waar is de tijd dat we bij de keytar enkel aan Jan Hammer en de geföhnde epauletten van Sonny Crockett moesten denken? Maar kijk, Adriaan Van de Velde heeft het instrument onder zijn alias Pomrad cool gemaakt en lokte er veel volk mee naar de Wablief?!-tent.

    De jonge Antwerpenaar boetseert er funky elektropop mee die knipoogt naar de Herbie Hancock van 'Rockit', de eighties van Prince en nieuwlichters als Hudson Mohawke. Met toefjes dub, house en trap geeft hij aan zijn soundpalet een eigentijdse draai.

    De kleurrijke songs van zijn debuut Knights moesten het live vooral hebben van hun warmte en groove. Van de Velde is geen groot entertainer. Hij verschool zich in het halfduister achter zijn gitaarsynth terwijl hij zijn best wel expressieve stem door vocoders draaide.

    Maar wat waren de beats lekker morsig en funky! Het publiek dook mee in de groove en Van de Velde ging wijdbeens soleren. Op de keytar. Faut le faire.
  • Nog tot vanavond kan je bij de Hollandse dames rechts van de club terecht voor een 'lifechanging experience'. Wie de afgelopen drie dagen even van het padje ging en zich dat nu beklaagt, kan zijn zonden daar weer witwassen. Of slaan zo u wil.

  • De verschrikkelijke yeti bestaat, hij speelt gitaar bij Arbeid Adelt en heet Luc Van Acker. Joost mag weten hoe heet hij het heeft in dat pak.

    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/20/2016 1:51:31 PM
  • Aanvaardbaar alternatief voor de lange wachtrijen aan de douches op de camping. #pkp16

  • Hoe meer ik er naar vraag, hoe harder mijn oren gaan flapperen. 150 euro is blijkbaar voor velen het minimum dat ze aan bonnen uitgeven. En wanneer je gewoon goed en lekker en gezond wil eten, is dat vaak nog niet eens genoeg. Duur grapje, zo'n festival.
  • Tamzakken. #pkp16

  • Veel vestimentaire keuzestress door het weer: wind, wolken en zon wisselen elkaar constant af. #pkp16

    door Jolien Decleer edited by dS Online 8/20/2016 1:21:44 PM
  • Al wie dat niet springt, is waarschijnlijk gewoon nog wat moe van gisteren.

  • Pieter, Tobias en Tim kochten ieder voor 150 euro aan bonnen. "Pieter is wel echt de dommerik van ons drieën. Wij kochten onze bonnen op voorhand, aan een zachtere prijs. Maar meneer is dat vergeten."

    "Voor echt goed eten, betalen wij graag wat meer. Maar uiteindelijk hebben we nog altijd maar 60 bonnen voor 150 euro, echt veel is dat niet he. Trouwens, nu we het toch over eten hebben, wij verdenken Chokri ervan het bier met urine verdund te hebben. Want het lukt ons maar niet om er zat van te worden. Dat kan echt niet. "

  • Wie dacht dat festivals enkel voor rockers en hipsters waren, krijgt nu de kans zijn mening te herzien. Want ook poppemiekes zoals Barbie tekenen vandaag present.

  • André Brasseur & Band

    Ontroerd en blij

    De oudste Pukkelpopdebutant trapte onze zaterdag daverend af. In de Marquee zorgde André Brasseur, een jeugdige 76, voor tonnen goede luim. Brasseur scoorde in de jaren zestig Europese hits met instrumentals die door de beginnende piraten- en popzenders werden opgepikt als begintune: 'Early bird satellite', 'Big fat spiritual' (Europe 1, Eddie Becker ban Radio Veronica, Radio Noordzee) en 'The kid' (Lex Harding van Veronica, Radio Mi Amigo, Noel Edmunds Breakfast Show op BBC Radio 1). Daarna had hij het te druk met zijn twee discotheken, maar Belpop Bonanza pikte hem weer op en sindsdien laat hij onder meer de Gentse Feesten daveren. Neem dat gerust letterlijk: Ook in Kiewit liet hij ons voelen waarom de sixtiesrock zo opwindend was, met vette surfgitaren van Ben Van Camp die duelleerden met Brasseurs Hammondorgel. Jo Hermans en Wietse Mey, trompet en sax, en net als Van Camp lid van Isolde et les Bens, rondden het af met blazers die recht uit een funky blaxploitationfilm konden komen.
    Zelden zo'n grote verscheidenheid aan mensen zó blij gezien als in dit concert, maar het mooist was de kamerbrede glimlach van Brasseur zelf, die ons bedankte met 'je vous aime!' En met een dwingend 'An-dré! An-dré! terug werd geroepen. Een bisnummer om kwart na een, daar moet je van goeden huize voor zijn. Ontroering die niet georkestreerd wordt, is een mooie zaak. Of zoals het publiek dat riep: Merci André, merci André, merci.
  • It's a package deal: selfie in ruil voor een knuffel... #pkp16 #festivalman

  • Trendspotting: zonder bandana ben je deze zomer niet mee! #pkp16

  • Zwartwerk

    Helaas geen Frank Raes

    Zijn jullie klaar voor een paaartyyyy?', wilde het Mechelse hiphopcollectief Zwartwerk weten van een bijzonder vroeg volgelopen Wablief. Die antwoordde bevestigend, en het daaropvolgende gejoel draaide uit op een spelletje 'Waar is dat feestje?'. Domme vraag: bij Zwartwerk, natuurlijk.
    Het vierspan met roots in Congo en Angola had een eigen koffer vol Afrovibes meegebracht en vulde die aan met mini-covers van andere hitjes: ook Broederliefdes 'Mi No Lob' en OT Genasis' 'In love with the coco' passeerden de revue. Maar het wildst ging de Wablief nog aan het dansen bij EK-anthem 'Dance with the devils'. Helaas zonder gastverschijning van Frank Raes, maar wel een flink hart onder de riem van de Rode Duivels.
    Zwartwerk zijn onvervalste feestrappers waar de energie van af spat, met een goeie dj in hun rug, en geweldige samenzang - het leek wel een Gregoriaans koor met meer swag. Als de zon vandaag buiten even hard schijnt als hier in de tent, wordt het een mooie dag.
  • Waar is dat feestje? Ik de Boilerroom is dat feestje. Nu al? Ja nu al. Uitslapen is zo vorige week.

  • Quatro taco loco #pkp16

  • Komen vreten

    Jalapeño loco - Bekend van op televisie

    Zicht:De taco's zijn ware schilderijtjes. Duidelijke invloed van meesterschilder Sergio Herman is zichtbaar! De veggie taco's zijn zwart, worth the try.
    Smaak:De ene taco is al wat meer loco dan de andere taco... Onze persoonlijke top 3:
    1. Taco kip
    2. Veggie taco
    3. Taco vlees
    Minpuntje: ondanks hun opvallende slogan 'holy guacamole' is dit groene papje nergens te bespeuren op de menukaart...
    Handigheid:Vanaf hap 1 loopt de vulling er langs beide kanten uit, as it should be! Al was bestek wel handig geweest...
    Sfeer en gezelligheid:Iedereen kent Willem en Miette wel sinds hun deelname aan mijn pop-up restaurant, maar helaas waren deze 2 celebs nergens te bespeuren in hun foodtruck. Misschien is de trage bediening te wijten aan hun afwezigheid, of is zelfs deze geoliede machine doodmoe na 3 dagen loco pukkelpop?
  • Fleddy Melculy

    Boterham met metaalbeslag

    In het rond vliegende boterhammen tijdens een metalconcert: het is eens wat anders dan pinten bier. Fleddy Melculy (het metalen alter ego van Jeroen Camerlynck van De Fanfaar) hield een tombola, ‘omdat dat veel te weinig gebeurt op festivals’. De winnaar kreeg … een versgebakken brood.

    In de eerste nummers was Fleddy te onverstaanbaar om indruk te maken. Maar vanaf het niet mis te verstane ‘Ik haat jazz’ had hij ons helemaal mee. Zijn bassist perste er halverwege dat nummer zelfs een heus jazzriedeltje uit, wat Fleddy dan weer noopte tot de gevleugelde woorden: ‘Slecht, hè?’.

    Ja, er mocht gelachen worden. Met metal, met jazz en met iedereen die zichzelf te serieus neemt. Want ernst, daar heeft Fleddy Melculy lak aan. Behalve op het einde, toen de band een strak gespeelde cover van Sepultura’s ‘Refuse/resist’ ten beste gaf. Dat was metal zonder de knipoog, en het ging Fleddy Melculy meer dan goed af.
  • Dag vier en meteen al een bomvolle Wablief voor het Mechelse hiphopcollectief Zwartwerk. Als de zon vandaag even hard schijnt als hier in de tent, wordt het een mooie dag.

  • Rock'n roll: André Brasseur heeft net zijn jasje uitgetrokken! Maar alle gekheid: de 76-jarige orgelspeler geniet met volle teugen van zijn Pukkelpopdebuut en wordt warm toegejuicht door een zéér gemengd publiek. En hij laat de Marquee op zijn grondvesten daveren.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/20/2016 11:06:38 AM
  • Op de camping kan je volle vuilzakken omruilen voor drankbonnetjes (die ze op je Green-ID opladen). Ons plekje is nog nooit zo proper geweest! #pkp16

  • Voor wie nog niet goed wakker is na twee slopende dagen: #fleddymelculy is uw medicijn! #pkp16

  • door Jolien Decleer edited by dS Online 8/20/2016 9:52:51 AM
  • Wie dacht dat het relaxed was op camping relax heeft het goed mis! Enkele dappere festivalgangers doen aan kater-fit! Exclusief mezelf. #pkp16

  • Chase & Status

    Grote beats, diepe emoties

    Om een uur 's nachts de wei voor het grote podium laten vollopen: de Britse producers Saul Milton en Will Kennard, Chase & Status voor de fiscus, doen het met de vingers in de neus. Voor hun drukke tourneeschema hebben ze altijd volksmenner MC Rage op de personeelslijst staan en meesterdrummer Andy Gangadeen, een man die gewerkt heeft met iedereen van Faithless tot de Spice Girls. Chase &Status sampelen druk uit alle ritmes die de laatste jaren hits hebben opgeleverd: beetje dubstep, wat hiphop en waarom niet, een snuif drum 'n bass. Maar Gangadeen doet daar dan altijd iets meer mee, Indiase ragga-drums gebruiken in 'No problem' bijvoorbeeld.
    Er is nog iets wat Chase & Status altijd doen: hele emotionele stemmen gebruiken. 'Spoken word' drijft op de sample 'everybody's free to feel good' uit 'Free' van Rozalla, op zich al een onverwoestbare jubel, maar zij combineren dat dan met George the Poet die declameert 'I believe in the power of the spoken word', tussen andere levenswijsheden - hun efficiënte dansnummers krijgen er instant-diepgang mee. Het is een formule, desnoods doen de zangers hun ding op video, zoals Delilah in 'Time', rapper Plan B in'Pieces' of Jakob Banks in 'Alive'. En ze werkt: er stond meer volk dan voor Chemical Brothers, het was jonger en het amuseerde zich een pak beter.
  • Whitney

    Indiekids aan de country

    Vijf jaar geleden moest Max Kakacek rennen voor zijn leven toen de Chateau instortte tijdens het concert van Smith Westerns. Die wrede herinnering aan de Pukkelpopstorm spoelde de gitarist vrijdag weg met zijn nieuwe band, Whitney.

    Samen met zanger en drummer Julien Ehrlich vormt Kakacek de spil van het sextet uit Chicago, dat met zijn debuut Light upon the lake straks in de eindejaarslijstjes zal belanden.

    Ze deden de Lift liep rond middernacht helemaal vollopen met enthousiaste fans. Bizar, want Whitney doet absoluut niks hips: country vermengen met oude soul en Westcoastpop, een lik The Band en Dylan, van wie ze 'Tonight I'll be staying here with you' coverden.

    Wat maakt hen zo fris? De indiesmoel die ze aan dat rootspalet geven, de vrije manier van spelen die je niet vaak meer ziet, de 'eerlijke' sound en Ehrlichs ontwapenende falset. Maar vooral ook: de sexy hooks in hun korte, catchy songs.

    'Golden days' en vooral afsluiter 'No woman' leken verloren gewaande popclassics uit de sixties. Zelfs het instrumentale 'Red moon' groeide door de jazzy interludia van trompettist Will Miller uit tot hoogtepunt.

    Er werd lekker los uit de pols gemusiceerd, Ehrlich vroeg of er iemand drugs bij had en lalde erop los. Zelfs de bandleden werden op een oldskool manier voorgesteld. Het droeg alleen maar bij tot de charme. Whitney is een topwijf.
  • M83

    Brede bombast

    Net toen we vreesden dat het de verkeerde, bombastische kant zou opgaan, gooide M83 zijn geheime wapen in de strijd. De Franse zangeres Mai Lan verscheen ten tonele en zong ‘Bibi the dog’ (er bestaan dus wel degelijk nóg maffere songtitels dan ‘I am the walrus’), een song uit de recente plaat ‘Junk’. Lan gaf het concert daarmee een broodnodige injectie menselijkheid en emotie, want tot dan toe kregen de synths, bliepjes en elektronische de hoofdrol toebedeeld.

    M83 bezondigt zich wel vaker aan dat streven naar brede bombast. We moesten haast letterlijk naar adem happen, zo overdonderend was Anthony Gonzalez' combinatie van elektronica, vervormde stemmen en fluogekleurde visuals. Maar de Marquee smulde ervan. Zeker toen de grote hit ‘Midnight city’ voorbijkwam, gevolgd door het slepende en spacy ‘Outro’ (de M83-song die al zo vaak gebruikt is in film, serie en commercial dat we de tel zijn kwijtgeraakt).

    Pluspunt: op enkele songs na kregen we gelukkig niet al te veel materiaal uit ‘Junk’ voorgeschoteld. Dat album bevat namelijk enkele foute eightiesdraken waarvan onze tenen spontaan gaan krullen. En voor krullende tenen zijn onze festivalbottines te smal.
  • Dag twee van Pukkelpop loopt op zijn laatste dansbenen. Het was opnieuw een feest van muzikale degustaties, een langgerekte tafel vol tapas die nopen tot twijfelen, kiezen, herkauwen en ontdekken. Tussen de beats en gitaren en de occasionele regendruppels waren er voor oud maar vooral jong verrassingen te rapen. Pukkelpop, waar je putteke zomer kerstmannen ziet lopen en De Ideale Wereld met meer pluimen gaat lopen dan Riri gisteren. Pukkelpop, waar armen zo breed zijn dat ze er zowel Noel Gallagher, Glass Animals en Chase & Status mee kunnen insluiten. Geen storm of regenbui die de formule van Kiewit laat roesten.

  • Tussen het drukke dansgeweld prijkt dit sereen tafereel.

  • Fellaini is hier ook om een Pukkelpopnacht te scoren.

  • Chemical Brothers hielden een lang speelkwartier voor volwassenen. Supergrote strandballen stuiterden boven het publiek, en Ed en Tom Chemical pakten zelfs uit met een rode reuzenrobot om hun optreden visuele panache te geven - zelf zijn ze maar twee ernstige kopjes die boven consoles op en neer bobben in een mistbank. Niets veranderd dus sinds ze voor het eerst 'Hey boy, hey girl' op de wereld loslieten, en die hit opende weer de set. Er waren mooie visuals, hits als 'Do it again', 'Go' en naar het einde 'Galvanize', en de sample van New Orders 'Temptation' was ook fijn te horen. Hoeveel was er live? Erg weinig waarschijnlijk, dus gaan we niet recenseren. Voor De twintigers en dertigers die in de fijne motregen stonden te dansen, was het vooral een reisje terug in de tijd.

    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/19/2016 10:32:37 PM
  • Ondertussen begint in de Lift waarschijnlijk het intiemste concert van vanavond met Whitney.

  • M83 op een bedje van restanten van Bazart.

  • Kaytranada

    Hipperd in da house

    Met Kaytranada stond er hip spul in de Boiler Room. De Canadees-Haïtiaanse producer begon als hiphop-dj, maakte naam als remixer van onder meer Janet Jackson en werkte samen met Badbadnotgood en Chet Faker.

    Met zijn succulente debuut 99.9% bewees hij dat hij ook zelf goede songs in huis heeft. Hij verleidde er onder meer Anderson Paak, AlunaGeorge en de heropgeviste verloren zoon Craig David mee voor een gastrol.

    Maar de Boiler knalde niet. Daarvoor waren de beats te zwoel en te funky, en de guests te afwezig. Goed, Kaytranada bezondigde zich niet aan gratuite euforie hier of meezingers, maar serveerde onderkoelde house en postjazz uit het Flying Lotusvaatje, hiphopbreaks en exotische drumritmes.

    Met de remix van Missy Elliots 'Sock it 2 me' gooide hij wat disco in de strijd, maar Kaytranada had moeite om iedereen op de been te houden. De Boiler dunde uit. Dat gaf je dan weer extra ruimte om je meest funky dancemoves boven te halen, maar volgende keer willen we hem graag met een liveband zien.
  • Ziehier een poging tot subtiele muilerij. Wat mij betreft is het mislukt.

  • Chemical Brothers, weten hoe ze hun publiek bezig moeten houden.

  • Bazart doet het met gouden confetti, Chemical Brothers met reuzeballonnen.

  • Het schone uitzicht gaat boven mijn hoogtevrees. Een keer en nooit meer.

  • Ze waren er gisteren al, als eerbetoon aan de slachtoffers van de zware Pukkelpopstorm vijf jaar geleden. En nu sieren ze tussen de beats van The Chemical Brothers even de schermen.

  • Noel Gallagher's High Flying Birds

    Heerlijk dertigerssentiment 


    De opgekuiste versie van Oasis, zo zou je Noel Gallagher’s High Flying Birds kunnen noemen. Het klinkt allemaal wat minder hard ‘in your face’ dan destijds, toen de broers Gallagher nog samen speelden en ze met Oasis de soundtrack leverden bij de jeugd van een generatie dertigers.


    Dat opgekuiste kantje uitte zich vooral in Noels versie van ‘Wonderwall’. Akoestische gitaar en ingetogen zang gaven deze wereldsong een geheel nieuwe draai. Het was wennen, maar echt tegenvallen deed het nu ook weer niet. Die omschrijving gaat trouwens op voor het volledige concert. Zwakke momenten zaten er niet in. Daarvoor heeft Noel Gallagher te veel goeie songs op zijn palmares staan, ook met zijn High Flying Birds: zie ‘Riverman’ of ‘AKA what a life’, dat de Britpopgod opdroeg aan ‘the best footballer of Manchester City, Kevin De Bruyne’. Het was ook heerlijk zwelgen in dertigerssentiment met de Oasis-hits ‘Champagne supernova’ en ‘Don’t look back in anger’. Vakwerk, kortom. Niet meer en niet minder.

  • Wie stroomt er toe voor Chemical Brothers? Veel volk, maar niet zoveel als voor Rihanna gisteren. En het zijn twintigers en dertigers, geen tieners.
  • Ik doe alles voor een unieke ervaring. Zelfs een beetje in mijn broek.

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform