Festivals

  • Glass Animals

    'Van wie is die orka?'

    'You just wanna know those peanut butter vibes', fleemde Dave Bayley in Glass Animals-hit 'Goeey'. Geen idee waar hij het over had, maar het werd wel voluit meegezongen in een flink volgelopen Club-tent.
    Glass Animals-nummers zijn populair bij paaldansers, hebben wij ons laten vertellen door mensen die het kunnen weten. En we begrijpen waarom: de bassen botsen lekker, de synths zijn zwierig en het hese fluistertoontje waarop Bayley zingt deed ons een veel knappere verschijning vermoeden dan de geestige nerdbende op het podium.
    Glass Animals combineerde de trip-factor van Tame Impala met het eclecticisme van Vampire Weekend, en het verbaasde ons dan ook niet dat het publiek halfweg aan het dansen ging met een fluorescerende draad die door de hele tent ging. Tot Bayley vroeg: 'Euh, waar komt die draad vandaan, mannen?' Niet van hen dus, blijkbaar. Net zomin als de confetti, de zeepbellen, de toiletrollen en de opblaas-orka die door de lucht zeilden. Zelden zo'n goed voorbereid publiek gezien.
    Stadions zien we de Britten niet vullen, maar als u hen binnenkort ergens kan meepikken in een gezellige club: doen. Misschien komt u wel te weten wat 'peanut butter vibes' zijn.
  • De laatste toegiften (Wonderwall, Don't Look Back In Anger) van Noel Gallagher en zijn High Flying Birds blijven nog wat nafladderen. De volgende act op main stage zijn de Chemical Brothers.

  • Culinaire aanrader voor hongerigen op dit uur: de houtovenpizza's in Food Wood. Deze margherita lijkt meer op een disco pizza, de deuntjes en lichtjes incluis (vandaar de rare schijn).

  • Gezelligheden en verdwalen in keuzestress in Food Wood.

  • Crystal Castles

    Als je Nintendo tanden krijgt

    'Wat Rihanna kan, kunnen wij ook', dachten ze bij Crystal Castles, en ze lieten hun eerste kwartier vullen door een atmosferisch tapeje. Maar toen producer Ethan Kath, zijn drummer en zangeres - nou ja, schreeuweres - Edith Frances dan toch opdaagden, ging de beuk er onherroepelijk in. De vloer dreunde zo hard dat we vanzelf gingen meespringen, en de stroboscopen stonden zo fel dat we ons berouwden onze zonnebril na een flinke regenvlaag geloosd te hebben.
    Om maar te zeggen: we zijn blij dat Crystal Castles terug is, met een nieuwe plaat die vrijdag uitkwam. Dat we daarop vier jaar moesten wachten, lag aan personeelsproblemen. Zangeres Alice Glass stapte op, en het duurde even voor Kath een vervangster gevonden had. Maar de kennismaking met Frances was aangenaam: ze goot flesjes water over haar roze haren, schreeuwde even beangstigend als Glass en ravede alsof er nooit meer een morgen kwam.
    Ook wij kregen stilaan dat gevoel: de blieps van Crystal Castles klonken zo agressief dat we dachten dat onze Nintendo spelconsole tanden gekregen had en ons ging verscheuren. Subtiliteit is niet aan hen besteed, en een Crystal Castles-nummer ga je nooit kunnen meeneuriën. Maar op dag drie van Pukkelpop kan een mens al eens een kopstoot gebruiken.
  • Één van de grootste meezingers aller tijden rolt uit de monden van honderden en verder de nacht in. And after all, you're my wonderwall.
  • Den draad, Harry, we zitten met een draad.

  • Vette dancemoves hebben ze hier aan de Boiler Room.

  • Dansen zonder risico op tinnitus? Dat kan! De silent disco in Baraque Futur is the place to be.

  • Local Natives

    Indierock goes urban

    Local Natives is altijd trendgevoelig geweest. Zijn onder de Californische zon getaande indierock vond aanvankelijk een plekje tussen de folkharmonieën van Fleet Foxes en de intense dynamiek van Arcade Fire. Op hun concerten speelden ze 'Cecilia' van Simon & Garfunkel.

    Vandaag vermeldt het Amerikaans vijftal D'Angelo als inspiratie, tijdens shows coveren ze al eens Beyoncé of Kanye. Op hun nieuwe, in september te verschijnen album Sunlit youth stoeit de band met elektronica en r&b. Urban rules.

    Het nieuwe 'Villainy' getuigde daarvan door elektrische gitaren te weren, terwijl zanger Taylor Rice zijn hotste dancemoves bovenhaalde. Plots zagen we een boyband voor ons, maar dan één met streetcred.

    Het was geen complete makeover. De extatische harmonieën en de stuwende, tribale percussie die oudere nummers als 'Breakers' en 'Wide eyes' veel drive gaven, doken ook op in het nieuwe 'Past lives' en 'Fountain of youth'. 'We can do whatever we want', klonk het euforisch. Het drukte veel hoop uit in donkere tijden.

    De groep moest na een lange afwezigheid nog wat liveritme opdoen. De goed volgelopen Club ging niet helemaal mee, maar op het einde blies een furieus 'Sun hands' het dak er toch af. Blij dat ze terug zijn.
  • De liefhebbers van energie op een podium, haasten zich maar beter naar de club. Glass Animals zet er een regendans neer van het kan niet meer.
  • Ruben is een man naar mijn hart. Niet alleen draagt het leukste regenaccessoire, hij staat ook nog in voor een propere wei samen met zijn maten. Wat. Een. Kerel.

  • Jack Garratt

    Een duiveluitdrijving teveel

    Jack Garratt kan alles: speelt tien instrumenten, zingt als Bon Iver, en doet dat live ook op zijn eentje, in een soort groot hoefijzer waar zijn elektrische piano staat, wat trommels en elektrische gizmo's, en een gitaar binnen handbereik. We waren benieuwd of hij live meer dan op zijn felbejubelde debuutplaat Phase ons hart zou aanspreken, en niet alleen onze hersenen.
    Wie Garratt alleen kent van het radiovriendelijke 'Breathe life' , zal vreemd opgekeken hebben. Garratt plakt als bezeten flarden aan elkaar: wat loeiende synths, een bluesgitaar, woeste percussiesolo's en smartelijke vocale uithalen, een beetje als een James Blake op steroïden. Het publiek liet zich gewillig meeslepen - het was beginnen te regenen en de Marquee liep driekwart vol - maar halverwege waren wij verzadigd. En hadden we het gevoel dat we naar een acteur stonden te kijken. Hoeveel rampspoed kun je op je 24ste meegemaakt hebben? Garrat was vaak indrukwekkend, maar genuanceerd, dat was hij nooit.
  • Schuilen voor de regen én ondertussen uw maag vullen. Wie zegt er dat slecht weer vervelend moet zijn?

  • Jess Glynne

    Gladde glittershow

    Wie dacht dat er op Pukkelpop geen plaats was voor popdiva’s, vergiste zich schromelijk. De Dance Hall stroomde aardig vol (met tienermeisjes) voor Jess Glynne, de roodharige Britse die bekend werd als de featured stem op ‘Rather be’ van Clean Bandit.

    Glynne had twee achtergrondzangeressen, een soulband en veel toeters en bellen bij. Ze verscheen in een satijnen glitterpak (het soort waarin je Prince in de jaren negentig ook weleens zag verschijnen), droeg een zonnebril met grote ronde glazen en had haar haren in complexe vlechten gedraaid. Hier was over nagedacht.

    Jess Glynne zingt glad gearrangeerde, populaire disco-soul die uit de jaren negentig lijkt te komen. Lucy Pearl, M People, Chaka Khan. Van die laatste coverde ze ‘I feel for you’ en die cover maakte duidelijk dat haar eigen songs dat niveau niet halen. Maar die zwakte wist Glynne ruimschoots te compenseren met een energieke show en haar indrukwekkende stem.

    Van dit kaliber hebben wij er in eigen land trouwens ook eentje. Volgend jaar Natalia op Pukkelpop?
  • Regenweer vraagt om 'fashionable frakskes'.

  • Regendansjes

  • Al heel wat anti-Trumpboodschappen gesprokkeld deze festivalzomer, zo ook net bij Local Natives. "Het is duidelijk welke partij voor eenheid kiest en welke voor verdeeldheid." Op één gitaar viel zelfs de boodschap 'Make America afraid again' te lezen met een kruis door 'afraid'.
  • Sleaford Mods

    Alles rustig aan het punkersfront

    Sleaford Mods hield het naar ons aanvoelen een beetje braafjes. Waren ze misschien wat moe van het festivaltoeren? Punkpoëet Jason Williamson dronk water, geen bier. En hij maakte zich niet zo kwaad als we verwacht hadden. Zijn woordenstromen spuwde hij er als vanouds uit (de spetters vlogen letterlijk rond zijn microfoon) met volle overgave. ‘Opgefokt’ is een understatement als het over Williamsons spastische performance gaat.

    Uitschieters waren het ritmische ‘Bronx in a six’ (met onze favoriete zinsnede: ‘All gone quiet on the wanker front’) en de publieksfavoriet ‘Jobseeker’. Het publiek bleef er stoïcijns onder. Het bestond dan ook voornamelijk uit mannen die de bloeiperiode van de punk zelf nog meegemaakt hebben. ‘Been there, done that, got the t-shirt’ moeten die gedacht hebben.
  • Je hebt diehards en je hebt dit. Ge-ni-aal.

  • Na die stevige regenbui zullen jullie deze wel kunnen gebruiken. Maar: blijven gaan, Pukkelpop!

  • Niets of niemand kan de sfeer hier doen omslaan. Zelfs die regendruppels niet.

  • Volle Club voor Local Natives. Dankzij de regen of zijn de fans de band uit LA toch niet vergeten?

  • Amber Arcades

    Grave gitaren

    De Deense ruiker genaamd Blaue Blume bleek niet tot in Pukkelpop geraakt, dus werd Amber Arcades opgetrommeld om in te springen. Dat ging vlot, want de band komt uit Utrecht.

    Spil in Amber Arcades is Annelotte de Graaf. Overdag werkt de witharige sirene als juriste met vluchtelingen, buiten de uren gordt ze haar gitaar om. Voor haar debuut legde ze haar spaarcentjes bij elkaar en vloog naar New York, waar ze haar album inblikte met leden van indiebands Real Estate en Quilt.

    Fading lines werd internationaal bejubeld, maar maakte hier (nog) niet veel los. Slechts een handvol nieuwsgierigaards vond zijn weg naar De Lift, kwam er zijn loempia opeten en checkte zijn foon.

    Jammer, want De Graaf schrijft goeie songs waarin rinkelende gitaren het opnemen tegen dwingende motorikbeats. In combinatie met De Graafs lijzige stem moest je al snel aan Mazzy Star of Broadcast denken. De Graaf houdt niet van die vergelijking en stuurde ons een andere weg op door Nick Drakes 'Which will' op een Curebas te spijkeren.

    De set eindigde met het denderende 'Turning light', het beste nummer van Fading lines. Ruis, shoegaze en weerbarstige snaren. Graaf.
  • Doe eens zot, sta met je eigen band op Pukkelpop.

  • Welkom op de vervroegde kerstmarkt van Pukkelpop met ruige kerstmannen en sneeuw vermomd als regendruppels.

  • De diwfandagen kunnen op meer enthousiasme reken dan Riri gisteren. Opmerkelijk op z'n minst.

  • Is het Geri Hal...die rosse van de... OMG ZIJN DE SPICE GIRLS op Pukkelpop?!?
    Oh. Het is Jess Glynne.
  • Jamie Woon

    Een boon voor Woon

    De beminnelijke Jamie Woon bracht twee ongelooflijk coole, synchroon dansende brothers mee die ondanks hun gevaarlijke uiterlijk ongelooflijk zoet zongen. Woon werd pas dinsdag gevraagd als invaller voor Mura Masa, die te elfder ure verstek gaf, en dat was een gelukkige wissel. De eeuwige her-werker, greep royaal uit zijn tweede plaat Making Time, maar bewerkte ook die vrij nieuwe nummers vaak grondig: opener 'Movement' kreeg live bijvoorbeeld een vette bas die op de benen mikte. Zijn huppelende soul bereikte nog steeds een groot effect met beperkte middelen, al waren dat nu vaker forse orgelstoten of gesamplede blazers, en niet de elektronische stoorzenders van zijn eerste plaat. Maar voortdurend waren de stemmen koning: Woon solo, hoog uithalend in'Blue truth', samen met zijn backingzangers een dromerig slot koerend aan het opzwepende 'Dedication', met gescandeerde 'hey! Ho!' Van 'Thunder' naar 'Lady Luck' overschakelend. 'this is a celebration if you want it' zong Woon in 'Celebration', en het publiek bleek dat inderdaad te willen. Wat een zalig concert.
  • Een propvolle tent. Voor een televisieprogramma. Dat kan alleen in De Ideale Wereld.

  • Lukas Graham haalde zijn trukendoos boven: T-shirt uit, zeemzoete modus aan als intro voor 'Mama said'. "Ik schreef de laatste tijd veel songs over mijn papa die gestorven is. Maar de vrouw die mijn kind draagt vroeg me waarom ik maar over hem bleef schrijven. Ik zei: waarom niet, zo blijf ik hem eren? Maar mijn verloofde vroeg me waarom ik geen song schreef over mijn moeder, die nog leeft, die me steunt en die er elk optreden bij is. Zingen jullie mee?"

  • Straks zingen The Lumineers van 'flowers in your hair'. Hoog tijd dus om de daad bij het woord te voegen! Deze meisjes zijn alvast laaiend enthousiast over hun bloemenkrans.

  • Mwaaa seg he, de meisjes *ahum* van K3 brachten hun goede vriend Samson mee. Deze keer niet rond Josjes nek, maar wel in Karens broekje.

  • IK HEB EEN DRUPPEL GEVOELD. Dju toch. (Sorry voor het roepen, maar hier ben ik en met mij zowat alle festivalgangers niet op voorbereid.)

  • Een wasdraad vol bekentenissen, ontboezemingen en opgebiechte zonden. Tot nu toe nog geen ranzige festivalanekdotes gespot maar de dag is nog jong.

  • Soul verzamelt zich niet alleen in de stemkleur van Jamie Woon maar ook in die van zijn groovy achtergrondzangers/dansers.
  • Niet enkel ticketcontrole op deze bus! #explosiecontrole #safety first

  • 'This is pretty cool', zegt Jamie Woon glunderend, 'ik werd dinsdag gebeld of ik vrijdag op Pukkelpop wilde spelen.' Hij vervangt Mura Masa in de Marquee en als de zinderende, intieme versie van 'Night air' een indicator is, wordt dat een héél gelukkige wissel.
  • "Onze verkleedpartijen zijn ooit ontstaan als grap. Allemaal met dezelfde pet of hoed naar een festival, dat vinden wij grappig. Laat ons zeggen dat het dit jaar wat uit de hand is gelopen. We worden opvallend meer aangesproken dan anders en veel mensen willen zelfs een selfie met ons. Gekke mensen. We kleden ons wel elke dag om, want voor elke dag hebben we een verse, gele t-shirt mee. De eerste taak des ochtends is niet onze tanden poetsen, maar wel onze outfit bij-proof maken."

  • De Staat

    Perfect getapte poppint

    De Nederlanders van De Staat zijn een fenomeen in eigen land, maar ook Pukkelpop gaf zich vanmiddag in de Marquee gewillig over aan de heksendans die bij hun song ‘Witch doctor’ hoort. Meer nog, Pukkelpop gaf zich gewillig over aan de onweerstaanbare popsensatie die De Staat is.

    Opener ‘Peptalk’ was het ideale opwarmertje voor ‘Down Town’, waarop je niet anders kon dan in het rond springen zoals je dat op pakweg ‘Baggy trousers’ van Madness zou doen. De Staat tapte niet enkel uit het vaatje van de ska. De tapkraan stond ook wagenwijd open voor hiphop (de geest van de Beastie Boys huisde in ‘Input source select'), rock (‘Make way for the passenger’ was duidelijk een hommage aan Iggy Pop) en funk. Voor de schuimende kraag op de pint zorgde zanger Torre Florim telkens weer. Zijn zelfzekerheid sloeg nooit om in arrogantie, maar ze zei wel: wij zijn goed en we weten het.
    Dat werkt alleen maar als je ook écht goed bent.
  • "Deze song is voor 18-plussers en is ouder dan jullie allemaal tesamen." Dixit NOFX tegen het publiek met overwegend groen achter de oren.

  • Of gewoon op het gemak een gezelschapsspelletje spelen. #tourdartistique

  • Knuffelpauzes in één van de tien kunstcaravans van Tour d'Artistique.

  • Ik durf precies niet goed.

  • Een ordinair pak friet, standaard festivalvoer. Ça ne nous empêche pas om er een culinaire recensie over te schrijven. Voor u getest (zie onder).

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform