Festivals

  • Komen vreten

    Frietjes: een culinaire recensie

    Zicht:Een klassiek pakje friet, quoi. Gedresseerd met een rijkelijke portie mayonaise.
    Smaak:De cuisson is ok, al zijn de frietjes een beetje aan de harde kant. De grote portie kan tellen als grosse pièce en fond voor uw braspartijen achteraf. De frietjes hadden nog meer geassaisoneerd kunnen worden en gegarneerd met wat crudités. Maar daar gaan we op een festival nu niet moeilijk over doen.
    Handigheid:Handig en hapklaar. En voordeel voor beugelbekjes: met dit gerecht vist je lief alvast niet de etensresten tussen je blokjes in tegenstelling tot die lekkerdere (toegegeven) maar onhandige festivalwraps.
    Sfeer en gezelligheid:In dit etablissement verloopt de bediening vlot en vriendelijk.
  • Tsar B

    Recht naar de heupen

    Vlaanderen telt heden twee muzikale hypes: Bazart en Tsar B. Deze zomer maakten ze beiden hun Grote Festivaldebuut: de eersten op Werchter, Tsar B op Pukkelpop. Op ongeveer hetzelfde uur, in een tent van vergelijkbare grote. Bij Bazart puilde die al lang op voorhand uit. Bij Tsar B stond ze halfweg halfvol.
    Maar dat heeft meer te maken met Bazarts toegankelijkheid - pop in de moerstaal, weet u wel - dan met een waardeoordeel. Tsar B hanteert nu eenmaal een meer internationale blik: haar songs gaan in première op internationale media als The Fader en Beats Music. En een wereldplaat als 'Escalate' heeft de klasse om dat te rechtvaardigen.
    Met haar viool, drums en een koppel synths zorgde de piepjonge Justine Bourgeus - wat deed ú op uw 21e? - voor een van de meest frisse podiumbezettingen van Pukkelpop. Haar geluid was daarentegen loodzwaar: de diepdonkere baslijn van nieuwe single 'Swim' werd haast in slowmotion gespeeld, en was daardoor nog verleidelijker. De muziek van Tsar B gaat recht naar de heupen - daar gaan nog eens kinderen op gemaakt worden, om te beginnen door het koppel naast ons dat hartstochtelijk begon te kussen en daar niet meer mee stopte tot ze drie nummers voor het einde de tent verlieten.
    Daar waren ze niet alleen in: de Castello werd tergend langzaam leger tijdens de set. Bourgeus' eerste EP moet natuurlijk nog uitkomen, dus haar bronmateriaal en bekendheid zijn voorlopig vrij dun. Maar we hebben ze ook al meer het publiek weten bespelen: bij haar zinderende passage in de AB Club, bijvoorbeeld.
    En toch moet u haar in de gaten houden. Wie een song als 'Gold digger' uit haar mouw kan schudden mag terecht aanspraak maken op een plek tussen internationale R&B-prinsessen als Banks of FKA Twigs. Dat nummer had zó in de set van Rihanna gekund. En diens performance van donderdag indachtig, zien we liever Tsar B bezig.
  • Het is zover. Ook Pukkelpop geeft zich gewillig over aan de heksendans van De Staat. Met zanger Torre Florim als witch doctor in het midden. Zoals het hoort, quoi.
  • Een wachtrij langs een wafelkraam. Zou het, ... ?

  • Danzij inside information (de eerst festivalganger die ik aansprak) ben ik onderweg naar wat wel eens de secret room zou kunnen zijn. Dit is zo zo zo spannend!
  • Al gatschuddend energie opwekken? Perfect mogelijk in Baraque Futur. De gillende mensen, iedereen draagt hier een hoofdtelefoon, moet je er even bijnemen. Fokking graaf feestje hier.

  • Likkebaarden op z'n Hollands. #poffertjes

  • Komen vreten

    Likkebaarden op z'n Hollands

    Zicht:De poffertjes, mini pannenkoeken, zien eruit zoals mini pannenkoeken eruit horen te zien. Op het bordje worden ze vergezeld van een goeie klont boter en poedersuiker. What you see is what you get.
    Smaak:Ik wil meer. Veel meer. Want hier kan ik geen genoeg van krijgen. Perfect gebruind, nog wat zacht vanbinnen. Mijn honger werd op een erg smakelijke manier gestild.
    Handigheid:Mijn zwart kleedje veranderde langzaam in een zwart-wit kleedje. Awoe aan poedersuiker.
    Sfeer en gezelligheid:Nederland is een bloemenland en dat merk je aan de kraamversiering. Dat Nederlanders ook gezellige babbelaars zijn, werd duidelijk tijdens het wachten. De vrouw des huizes kon het niet laten om even lekker te kletsen. Mij allemaal goed.
  • "Pukkelpop is toch wel een voorbeeld op vlak van ecologie. Op Graspop merk je bijvoorbeeld dat mensen minder opruimen en recycleren. De gemiddelde leeftijd op Pukkelpop ligt veel lager, ik heb de indruk dat bij jongeren het ecologisch bewustzijn groter is. Het is leuk werk hier. We hebben ook geluk met de zone die ons toebedeeld werd, rond de Main Stage. Zo kunnen we tijdens onze shifts en pauzes toch een beetje genieten van de optredens en de sfeer."

  • Terwijl Mutoid Man de Shelter platwalst met hun snoeiende metal en stonerrock, klinkt er in de Marquee zeemzoete achtergrondmuziek als 'Hero' van Family Of The Year in afwachting van het optreden van De Staat.
  • Anne-Marie is zelf verbaasd van de grote toestroom en trakteert aan het einde van haar set op toetjes als Do It Right en Alarm.

  • Hannah's laatste foto is er eentje van gisteren. "Een van mijn hockeyploegmaten stuurde mij via Whatsapp een foto van ET door. Als aanmoediging voor de Red Lions. Argentinië phone home, was het mopje. Ik ben teleurgesteld in hun verlies, maar dat Rihanna te laat kwam, was ook wel voer voor die teleurstelling."

  • Die eenzame ziel die, handen in de zij, naar de soundcheck van Tsar B staat te kijken? Dat is Matthieu Terryn van Bazart, die zijn lief een hart onder de riem komt steken. 'Justine is er klaar voor, denk ik. Deze voormiddag was ze toch erg rustig.' Hypes onder mekaar, weet je.

  • Woodie Smalls

    Aaibaarheidsfactor dertig

    Dat het nu eenmaal de voertaal is in de hiphopscene, dat Bronx-Amerikaans: we begrijpen het best. En dat die ‘fucks’ en ‘bitches’ er nu eenmaal bijhoren: welaan dan. Maar mogen we het een beetje bizar vinden dat een Sint-Niklazenaar op een Hasselts podium aan zijn toehoorders vraagt of ze wel Engels begrijpen, omdat ze naar zijn gevoel niet hoog genoeg ‘jumpen’?

    En nu we toch bezig zijn: we geloofden Woodie niet, toen hij in opener ’Stella’ stellig beweerde dat hij die 'fucking bitch’ haat. Neen Woodie, dachten we toen we hem daar zagen staan in zijn korte broek en witte t-shirt, jouw aaibaarheidsfactor is te hoog om dat gangsta-taaltje geloofwaardig te brengen.

    Maar genoeg muggenzifterij. Woodie Smalls heeft een flow waar menig rapper jaloers op mag zijn. En hij verpakt zijn raps in catchy songs met een strik van groovy samples eromheen. ‘About the Dutch’ deed de armen in het publiek meeveren op de beat. Een zonnige start van deze tweede Pukkelpopdag? Fo’ sure, bro! (Zolang er geen bitches aan te pas komen, kunnen we dat hiphoptaaltje nog wel pruimen.)
  • I'll keep dancing on my own. In de Pijpiebar dan nog.

  • Mario bouwde gisteren een feestje bij Die Antwoord. De prettig gestoorde Zuid-Afrikanen kregen een veelvoud aan dansbenen op gang en lachten tussendoor met de capsones van Rihanna die veel te laat kwam aandraven. "Ik snap persoonlijk wel dat veel artiesten hoge standaarden hebben en dat ze daardoor eens te laat kunnen zijn. Maar het is wel jammer voor iedereen die daar slachtoffer van is, zowel voor de festivalgangers als de andere artiesten. Gelukkig maakte het optreden van Die Antwoord veel goed. Het was zalig, net als twee jaar geleden, toen zag ik hen hier ook en kocht ik deze T-shirt. Vandaag kijk ik uit naar The Chemical Brothers en Chase & Status. Voor mij mag muziek dansbaar zijn, dat is gezond voor lichaam en geest."

  • Hydrogen Sea

    Dagdromen

    Hydrogen Sea flirt graag met nacht en ontij: hun debuut-ep heette Court the dark, hun in september te verschijnen debuut In dreams. Geen simpele klus als je dan voor het middaguur geprogrammeerd staat op dag twee van Pukkelpop.

    De Castello was bijgevolg een flinke maat te groot voor de Brusselse band rond multi-instrumentalist PJ Seaux en zangeres Birsen Uçar. Vooraan lagen festivalgangers languit te soezen op de plankenvloer. Maar met hun dromerige, uitgepuurde elektropop was het aangenaam ontwaken.

    Een drummer zorgde voor voldoende aarding, zodat hun etherische wolkjes muziek niet in het ijle verdampten. Je kon aan het jonge Hooverphonic denken, en aan een lichtvoetiger Massive Attack.

    De nieuwe single 'Beating heart' toonde dat Hydrogen Sea wel vaart bij wat meer dynamiek en melodie. 'What else is there to do, but revel in darkness with you', zong Uçar met haar fraaie, heldere stem. Afgesproken.
  • Woodie Smalls werpt zich op als paus van het nieuwe onderwijssysteem. "Hebben jullie zin om weer naar school te gaan? Nee? Laat jullie handen zien zoals in de klas maar wij doen het anders. In deze school kan je 'whatever the fuck you want' doen."

  • Een exclusief interview met the one and only Jan Peumans. "Kom gerust dichterbij, het is hier het parlement niet. We zullen niet met stront smijten." Van dit politiek debat kan de zevende dag nog wat leren.
    Gepost door Hanne Reumers om 13:32 op 19 augustus
    Pukkelpop

  • Bij Kerst horen kaarten. Hoog tijd dus om mijn oma een propere 'zalige Kerst en gelukkig nieuwjaar' te wensen. Of beter zelfs te laten wensen. Want PKP heeft daar personeel voor.

  • Dat er van 'holy love' sprake was daarnet in de Dance Hall tijdens Compact Disk Dummies. Vroege vogels wreven de slaap uit hun ogen op de aanstekelijke deuntjes van de Rock Rally-benjamins.

  • Amongster

    Verfrissende duik in verzuurde oceaan

    De winnaar van De Nieuwe Lichting in 2014 heeft sindsdien niet stilgezeten. Amongster stelt in oktober zijn eerste plaat voor in de AB en had daar al enkele nummers van bij.
    Niet zelden ligt er een kamerbreed synthtapijt onder de songs van Amongster (een bandnaam die wij eerder met een metalband zouden associëren) en zorgt het gitaargetokkel van frontman Thomas Oosterlynck voor een poppy vibe. De synths voerden ons mee naar de oorden die My Morning Jacket ook graag opzoekt: heldere sterrenhemels boven weidse landschappen. Muziek om bij weg te dromen.
    De algemene sound van Amongster kon wel wat meer finesse en duidelijke keuzes gebruiken: we werden soms overrompeld door dat brede klanktapijt. Maar kijk, zelden hoor je popsongs die gaan 'over de stijgende zeespiegel en de verzuring van de oceanen'. Verfrissend.
  • The Black Heart Rebellion

    Onweer in de lucht

    Op dag drie van Pukkelpop de Sheltertent moeten openen: een godsgeschenk is het niet, maar The Black Heart Rebellion kreeg het wel in de schoot geworpen. De Gentse sludgemetalgroep is een band met een gong, het geluid van ratelende kettingen, en veel tegenlicht. Maar laten dat nu allemaal ingredienten zijn die we graag in onze post-apocalyptische gitarencocktail wel kunnen smaken. Zeker als de logge ritmes een trage, maar haast wiskundig repetitieve opbouw hanteren, en de zang balanceert op de dunne grens tussen schreeuwen en zingen: er hangt onweer in de lucht, en The Black Heart Rebellion moet daar voor iets tussen zitten.
    Verder weinig te melden, noch van de band, noch van het publiek. Die laatsten waren nog niet goed wakker, die eersten waren te druk met zwelgen in Sehnsucht om daar wat aan te doen. Da's wel zo beleefd, natuurlijk.
  • Amongster: "Het volgende liedje gaat over de stijgende zeespiegel en de verzuring van de oceanen."
    Zingen over de liefde is zo 1984.
  • Na avond nul en dag één blijven er nog zeven hele tenen over. Dat gek dansen is dus niet mijn stijl, maar gewoon een evenwichtskwestie.

  • Wie om kwart voor twaalf de club betreedt, krijgt een erg intiem concert van Amongster op zijn bord. Er zijn ergere manieren om wakker te worden.

  • Die Antwoord

    Wraak na Rihanna

    John Lydon wist het al: anger is an energy. Nu hebben Yolandi Visser en Ninja van Die Antwoord normaal al geen tekort aan energie, maar de drie kwartier die de Zuid-Afrikaanse antihelden moesten wachten door Rihanna, gaven hen helemaal vleugels. Amper was opener 'Fok julle naaiers' afgelopen, of Ninja dook al een eerste keer het publiek in, en nog eens drie minuten later kregen we excuses dat ze te laat waren begonnen, 'because Rihanna was fokking late'. Er was, ondanks het late uur, ontzettend veel volk blijven staan, en dat brulde zijn goedkeuring.
    Het kreeg een optreden in razend tempo, met minder grappen en griezelige visuals dan normaal, maar wel een gezongen intro voor 'Raging zef boner', omdat Ninja wilde bewijzen dat Die Antwoord live zijn - alweer een sneer naar de playbackende Rihanna. Die song gaat trouwens over een erectie: al te smaakvol moet het ook niet worden. Visser wervelde als een kleine furie over het podium in 'Girl on fire', liet ons in 'Happy go sucky fucky' allemaal 'fuck your rules' scanderen en piepte een gemeend 'dankie' achteraf, Ninja dook nog twee keer het publiek in en veel te vroeg was het voorbij. Was de show ingekort door de vertraging? Wij hadden in elk geval 'Banana brain' verwacht, de single van de nieuwe plaat die binnenkort uitkomt. Eén toegift kregen we nog nadat we om halfdrie om meer hadden staan roepen: 'Enter the ninja', natuurlijk.
  • Bloc Party

    Stuurloze partyboot

    Zo veelbelovend de opener van hun recentste plaat 'Hymn' was, zo teleurstellend was de rommelige opener van dit concert. Bloc Party bewaarde het meeslepende ‘The love within’ tot ergens op het einde en begon met het spiritueel getinte ‘Only he can heal me’. Kele deed er nog net geen weesgegroetje bij.

    Dat frontman Kele Okereke op muzikaal vlak zoekende is, bleek uit zowat alles. De onevenwichtig samengestelde set (recent werk domineerde het eerste halfuur, de oude hits werden daarna in sneltempo afgevuurd). De doffe drums van Louise Bartle, die ‘Mercury' ontsierden. De quasi-ongeïnteresseerde attitude van Kele. Voortdurend bekroop ons het gevoel dat we niet naar een hechte band keken, maar naar drie muzikanten plus een frontman die het even niet zo goed meer weet.

    Bloc Party’s oude werk staat nog altijd als een huis. Op ‘Banquet’ en ‘Flux’ werd druk gehost en gecrowdsurft in de Marquee, voornamelijk door jonge kerels met ontblote basten. Afsluiter ‘Ratchet’, met dat ska-achtige ritme en meezingbare ‘hey-yay’-koortje, deed die springerige lijven voor de zoveelste keer op en neer bouncen.

    Maar daartussenin: te veel middelmatigheid. Grijp dat roer opnieuw vast, stuurman Kele. Of je Bloc Party-boot zou weleens kunnen zinken.
  • Om 25 voor 3 's nachts duizenden mensen die 'we want more' roepen, dan heb je een goeie set gespeeld.
  • 'Die Antwoord is live, man! No backing tracks!' Het publiek smult van het potje Rihanna-bashing.
  • Rihanna

    Scannen door de hits

    Twijfelde nog iemand of Pukkelpop zat te wachten op een popster als Rihanna? De wei voor de Main Stage stond al volgeplamuurd sinds The Last Shadow Puppets hun laatste noot speelden, en de andere tenten bleven akelig leeg achter. Maar #badgalriri, aan het einde van haar 'Anti'-toer, was niet onder de indruk en maakte ten volle gebruik van haar academisch kwartiertje. En twintig minuten. En halfuur. En drie kwartier.
    Net wanneer het boegeroep de kop op stak, besteeg ze dan toch de bühne, en plots ruimde de hoon baan voor schril gejoel. Begrijpelijk: een Rihanna-concert heeft veel weg van een best of uit radiohits van de voorbije tien jaar. In de VS heeft de Barbadiaanse intussen meer nummer 1-hits dan Michael Jackson, en op Pukkelpop permitteerde ze zich terecht er negen uit dat rijtje van veertien achterwege te laten, omdat ze eenvoudigweg betere songs heeft, alle ella's nog aan toe. Maar toch gaan we zeuren: het leek vaak alsof we door de FM-band aan het scannen waren. Dat is het nadeel van veel hits scoren als refreinzangeres op andermans nummers: live kan je weinig meer doen dan ze medleygewijs aaneenrijgen.
    Niet dat Rihanna daarvan wakker ligt. Met recentste plaat Anti sloeg ze een ander, eigenzinnig pad in: dat van de r&b-zangeres die ontegensprekelijk hypnotiseert, maar waarvan niemand exact kan zeggen wat haar zo goed maakt. Ze zingt niet uitzonderlijk, voert geen spektakelshow op en lijkt vooral in haar eigen wereld te viben: zelfs haar dansers hielden respectvol afstand. Het is haar onweerstaanbare persoonlijkheid die ons tot het eind bij de les hield, maar weinig meer dan dat. Jammer, want we hadden RiRi's passage op een rockfestival graag goed gevonden. Maar het moet gezegd: erg veel 'workworkwork' had ze hier niet in gestoken.
  • 'Sorry we're late, Rihanna was fokking late.' Ninja van Die Antwoord verontschuldigt zich voor niet veel, maar hij heeft wel respect voor zijn publiek. Dat de excuses overigens op gejuich onthaalt.
  • Yolandi Visser van Die Antwoord roept haar instagramvolgers op om Rihanna te helpen met haar 'dressing problems'. 'She doesn't know how to put her jacket on. She needs help. Som1 plz dress her, help her,...'
    Anders maken we er meteen een benefiet van? Die Antwoord speelt na Rihanna op de Mainstage.
  • Blijkbaar doen DJ's nu ook bisnummers. Toch als ze dj Snake heten.
  • Flying Horseman

    Nachtraven

    'The night time is the right time', klinkt het op Night is long, het laatste meesterwerkje van Flying Horseman. Komt zijn in de buik van de grootstad grootgebrachte, koortsachtige blues het best tot zijn recht na zonsondergang?
    We namen de proef op de som in de Wablief?!-tent, en kijk, de schaduwrijke klanktapijten van de Antwerpenaren gedijden er prima. Alleen was het voor drie man en een, euh, paardenkop. Iedereen zocht zich al een weg naar het hoofdpodium voor Rihanna. Sneu.
    De believers werden beloond met zinderende songs waarin Bert Dockx zijn inventieve gitaarspel, gevlochten uit jazz, postpunk en Afrikaanse juju, meesterlijk etaleerde.
    De broeierige ritmes omwikkelde hij met een zachte, donkere croon à la Richard Hawley. De zusjes Maieu van Blackie & The Oohoos gaven er een unheimisch randje aan met hun hoge backings, alsof ze huilden naar de maan die buiten hoog in het zwerk klom.
    Niet voor de massa, maar daarom niet minder fijn.
  • Voor wie nog niet met z'n smoeltje in de aarde ligt door een teveel aan bier/wie op dit moment niet aan het focussen is op het achterwerk van Riri/wie nog niet in z'n tentje ligt te tukken: er is een mooie, rode volle maan. Best romantisch, toch? (Véél beter in het echt dan op foto)

  • Kleine volksverzameling net buiten het festivalterrein. Wie zegt dat je 100 euro moet betalen om Riri te aanschouwen? #dontletthemstopyou

  • "Jullie willen nog niet naar huis hé?' zegt ze poeslief, 'dan zing ik nog een paar nummers van Anti.',
    Gepost door dS Online om 00:43 op 19 augustus
    Pukkelpop

  • Alex Turner staat op minder dan twee meter van mij mee naar Rihanna te kijken. Aan het boegeroep deed hij niet mee, maar op meezingen kan ik hem voorlopig ook niet betrappen.
  • Chvrches

    Schotse stuiterbal

    ‘Chvrches heeft iets goed te maken’: aflevering twee. Vorig jaar moest de Schotse elektropopband zijn set op Pukkelpop noodgedwongen afbreken door technische problemen. Gelukkig bewees het drietal afgelopen november in de AB - notabene vlak na de aanslag op Le Bataclan in Parijs en dus voor een lichtjes uit het lood geslagen publiek - dat het intussen een pak sterker op het podium staat.

    Zangeres Lauren Mayberry vond het nodig een anekdote te vertellen over iets wat ze op haar Instagramfeed zag (een reeks foto’s rond het thema ‘geschoren oksels van vrouwelijke artiesten’, als u het per se wil weten). “Jaja, speel maar gauw verder”, hoorden we het publiek denken. Dat deed Chvrches gelukkig.

    De band blijft trouw vasthouden aan zijn handelsmerk: poppy songs met een scheut synths erin waar Giorgio Moroder duimen en vingers bij zou aflikken. Ze stuiteren vaak in het rond, die songs, net zoals Mayberry en haar kompaan Martin Doherty dat over het podium doen. Dat werkte aanstekelijk: niemand die bleef stilstaan. Chvrches verraste niet, maar zorgde wél voor een feestje in de Marquee.

  • Dit staat er ondertussen al een halfuur te lang -het eerste boegeroep stak al de kop op. Komaan, RiRi, we willen straks nog naar DJ Snake! 
    Gepost door Nick De Leu
    Pukkelpop 


  • Twijfelde nog iemand of Pukkelpop zat te wachten op een popster als Rihanna? De wei voor de Main Stage staat al volgeplamuurd sinds The Last Shadow Puppets hun laatste noot speelden, en de andere tenten blijven akelig leeg achter. De diva is niet onder de indruk, en maakt ten volle gebruik van haar academisch kwartiertje. Of twintig minuten. Of halfuur... 
    Gepost door Nick De Leu 
    Pukkelpop
  • Matt Corby

    Funk met een flard folk

    Matt Corby heeft een dijk van een soulstem, waarmee hij instant persoonlijkheid legt in zijn songs. Die songs ademen evenveel soul als funk, rock en jazz. Kortom, deze Australiër met de looks van een surfboy (een cliché, maar we kunnen het ook niet helpen) is niet vast te pinnen op een welbepaald genre.
    Zijn muziek is warm en doorleefd. Gedurfd soms ook: Corby haalt al eens zijn dwarsfluit boven om er een flard folk doorheen te blazen. (Die dwarsfluit op een bedje van jazz deed ons trouwens elke keer denken aan St. Germains 'So flute' - maar dat terzijde.) Helaas verkiest Corby het experiment vaak boven de gestructureerde song, waardoor zijn concert aan spankracht inboette. Al vonden de verliefde tienermeiden in het publiek dat vast niet erg.
  • The Last Shadow Puppets

    De gebroeders Louche doen Pukkelpop

    The Last Shadow Puppets speelden een bij voorbaat gewonnen match: de twee meisjes achter me krijsten zo hartverscheurend elke keer Alex Turners kont op het grote scherm te zien was, dat ik ergens anders ging staan - mijn trommelvliezen moeten nog een heel festival mee. En bovendien overstemden ze de muziek: het heerlijk stormende 'Age of the understatement' van de eerste plaat, bijvoorbeeld. Last Shadow Puppets nemen met die muziek een vrij unieke plek in: het is sixties-country, met filmische strijkers en galmende gitaren, maar met de drums en de energie van rock.
    Wat zag Turner er overigens slecht uit, vergeleken bij Werchter: pafferig en zo bleek dat een aspirientje er beige naast leek. Het succes van de band heeft geleid tot iets te veel concerten op korte tijd, met bijhorende vluchten en jetlags. Het straalde ook wat af op de set: de nummers werden net iets minder strak gebracht, en vaak waren het de vier strijkers die de boel redden, door 'Dracula teeth' extra dreigend te maken, of 'My mistakes were made for you' genadeloos voort te jagen.
    Turner viel tijdens 'Bad habits' tussen de monitors en raakte niet meer recht van de slappe lach; de rest van het optreden gedroeg hij zich extra zat, maar de poses - akoestische gitaar even op de rug schikken als hij iets erg dramatisch zong, soleren op één been terwijl Kane 'Totally wired' van The Fall zong - verrieden hoe geolied deze machine is. Kane en Turner spelen dat ze louche rockers zijn, Turner de schattige en Kane de dreigende macho, maar je zag dat het tijd wordt dat ze even uit hun rol kunnen vallen en weer zichzelf zijn.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/18/2016 8:44:37 PM
  • Het Nederlandse Amaro Industries maakt tijdens Pukkelpop een constructie uit fietsen en geeft festivalgangers de mogelijkheid een persoonlijke Pukkelpop ketting te maken. De iron ladies helpen je daarbij,want vrouwen kunnen ook met metaal omgaan. Als ze niet op Pukkelpop zijn, serveren ze wilde catering met personeel OP tafel. Een verslag van hun projecten kan je terugvinden in hun boek 'rotleven'. O ja, hun leuze luidt 'NIET ZEUREN'. Amen.

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform