Festivals

  • Food Wood, het lekkerste en meteen ook meest gezellige plekje van Pukkelpop.

  • Snapper de snap, de laatste foto van Glen was er eentje voor op Snapchat. "Gewoon een selfie van mijn beste vriendin en ik. Origineel hé! Dit is onze eerste keer Pukkelpop en het festival is echt al zijn geld waard. Wij amuseren ons hier te pletter. Al komt dat misschien ook wel door mijn verjaardagshormonen, ik word vandaag 22 jaar. Rihanna mag mij, bij wijze van kado, wel even op het podium roepen hoor."

  • Iedereen welkom op mijn kerstdiner! Er zijn worstjes, groenten en een koe die ik zo meteen ritueel ga slachten. (Allemaal fun and games tot de security mij kwam wegsleuren. Hij is sowieso gediplomeerd pretbederver.)

  • Dat Alex Turner voor hysterisch gekrijs zorgt, is niet zó vreemd, dat lukt hem ook bij The Arctic Monkeys. Maar het valt ook Miles Kane te beurt, die dat solo zelden meemaakt. En nog wel voor 'Totally wired', een cover van lawaailgrossiers The Fall die hij zingt.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/18/2016 7:18:05 PM
  • Dit is Jaap Neven. De enige reden waarom hij naar Pukkelpop komt, is de sneeuw. 'Erg verfrissend', klinkt het. #petitbazar

  • Zorg je voor immense tenten, kruipen ze allemaal in een klein hok. Lekker anarchistisch. #generatieY


  • Hey meid, hey knaap! 
    DIW. Foto: Koen Bauters
     


  • De Ideale Wereld

    Helmut, Vladimir en Jos (maar geen Irene)

    De Ideale Wereld lokte een tent vol tieners en twintigers, die uit de bol gingen op 'vervlaamste' versies van 'Hey boy, hey Girl' van de Gebroeders Chemici ('Hey meid, hey knaap') en luidkeels 'Dwergboom!' riepen in plaats van 'Bonzai!' (taa-ta-taa-taa ... de Thunderdome-klassieker, weet u wel).

    Verder verschenen de vertrouwde DIW-gezichten op het podium. Hobbyman Didier sloeg aan het dansen én chalarmeren op de tonen van Daft Punks 'Harder, better, faster, stronger'. Sociaal Incapabele Michiel spoorde ons in levenden lijve aan om samen met hem te 'hakken over de sloot'.

    Verrassing van de avond was Helmut Lotti, die in de huid van Vladimir Poetin kroop en met een uitgestreken gezicht het Russische volkslied zong. Nog wat meer van dat soort absurditeiten had deze show geen kwaad gedaan.

    In zijn beste momenten deed De Ideale Wereld op Pukkelpop ons denken aan de ongein van de (overigens onklopbare) Jos Bosmans Show. Al hebben ze bij De Ideale Wereld natuurlijk geen Ons Irene in huis. Jammer.
  • Terugkerende patronen. Chokri, is dit codetaal? #illuminatieconfirmed

  • God is a dj. En niet een van de minste. De roze kapel bouncet lekker mee op Whitney Houston. Iiiii will always loooooove youuuuuu!

  • Eagles Of Death Metal

    Helaas saai

    Je wenst niemand toe wat Eagles Of Death Metal overkwam, maar sinds de aanslag tijdens hun concert in de Bataclan is de groep zijn mojo een beetje kwijt. Het concert in Vorst een paar maanden geleden dreef op liefde en opluchting, met Jesse Hughes die zich als de Messias liet toejuichen, maar als concert viel het tegen. Op Pukkelpop, in de eerste koelte van de avond, leek de band vooral moeite te hebben om op dreef te raken. Hughes trippelt gelukkig weer zijn nichterige danspasjes van vroeger, maar zijn oude, geile vorm heeft hij nog niet terug. Hij liet het optreden regelmatig inzakken, was niet scherp of geconcentreerd, en kreeg het frietjes etende publiek niet echt mee - we hebben trouwens al eens meer volk voor het grote podium zien staan om halfacht. De band liet regelmatig steken vallen en liet het na zijn enige hit 'I only wanna be in LA' te spelen - Hughes zong zijn hart wel uit in een geslaagde cover van Bowies 'Moonage daydream' - en trakteerde ons bovendien op saaie gitaarsolo's. Gelukkig onthield Hughes zich van politieke analyses die er toch maar op neerkomen dat Europeanen meer wapens moeten dragen. Nooit gedacht dat EODM zich nog serieus zouden nemen, maar het heeft er alle schijn van, en het is dodelijk voor de pretrockers die ze zijn.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/18/2016 6:23:50 PM
  • Om veiligheidsredenen is campinggas dit jaar verboden op Pukkelpop. Daar wordt Femke (19) triest van, want nu krijgt ze haar spaghetti niet gaar. En ze is allesbehalve alleen. Waarom er op de Pukkelpop-camping een kleine revolutie broeit, leest u morgen in De Standaard.

  • Hamburgers zijn zo overrated dachten deze chicks. Zij gingen voor een potje insecten. Of ze het lekker vinden? 'Ja hoor, ik eet wel vaker insecten.' Ik mocht een larfje proeven. Gras in combinatie met een nootje, dat is hoe zoiets smaakt. (En ja, ik eet soms gras.)

  • Even powernappen. Om vervolgens Rihanna een poepie te laten ruiken met zijn danskunsten. Ik denk dat dat het plan is.

  • Bazart

    Bereheet Bazart

    De festivalzomer behoort Bazart toe. Echo, de debuutplaat van de Nederlandstalige elektropopsensatie verschijnt pas eind september, maar de band heeft nu al, euh, 'goud' in handen.

    In de van het zweet gutsende Marquee werden Mathieu Terryn en co als Belpophelden onthaald. Krijsende tieners, maar ook oudere muziekliefhebbers die nooit hadden gedacht dat ze Nederlandstalige pop ooit cool zouden vinden.

    Terryn, met een gouden doodskop achteraan op zijn zwarte blazer geborduurd, struinde met veel swag over het podium. 'Wow, jullie zijn met veel', keek hij met verwonderde blik naar de uitpuilende tent. Geveinsd? Voorlopig nog niet, gokken we.

    Bazart heeft Nederlandstalige pop sexy gemaakt met eigentijdse elektronica en likjes r&b, zonder zijn indiesmoel te verliezen. Knap. Maar zijn songs zijn vooral traag en zwoel, en vragen eerder een aandachtig oor dan de krijsende bakvis die de nieuwe single 'Chaos' van kop tot teen meezong.

    Het siert Bazart dat het niet mikt op gratuite feestnummers, maar soms leek hun set een tikje te kabbelen. 'Census' was niet bepaald een geniale opener en 'Voodoo' kon niet bezweren. Veel beter waren 'Lux' en 'Zonder', waarin een fuzzy gitaar naar de nok van de tent kringelde.

    De grootste pret zat in de staart van de set. Na het heerlijke 'Koortsdroom' en het met elektronische drums aangevuurde 'Echo' knalde 'Goud' het dak van de tent. Confetti en al.

    'Holy shit het is hier warm', blonk Terryn. Dat hadden ze aan zichzelf te danken. De zomer was bereheet voor Bazart, straks ook het hele jaar?
  • Eagles Of Death Metal spelen 'Moonage daydream' van David Bowie, 'one of our all time heroes'. Het is een verdienstelijke versie in een flink rammelend optreden.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 8/18/2016 5:52:25 PM
  • Een enthousiaste fan van Rihanna, helemaal uit het exotische Nederland naar Limburg gekomen!

  • Dat het hier héét is!

  • Drie op een rij!

  • Luc Jansen introduceert Jesse Hughes als 'de snorrende snor' en Eagles Of Death Metal als 'de koperdieven van de rock 'n roll'. Grappig, maar niet zo grappig als het feit dat de band opkomt op de tonen van 'It's magic', van het ongelooflijk softe seventiesgroepje Pilot.
  • Kijk eens wie we hier hebben! Roos Van Acker staat hier vandaag als ambassadrice van Good Planet. 'Vorig jaar leerden we de festivalsgangers sorteren.' Mijn god, is de gemiddelde pukkelpop festivalganger drie jaar oud? Nee toch?

  • Baraque Futur inspireert. Ik luisterde naar het verhaal van Arnoud Raskin, oprichter van Mobile School. Deze organisatie wil straatkinderen van over de hele wereld de kans geven les te volgen via een school die naar hen komt. Hij ontwikkelde een managementmodel geïnspireerd door de straatverkopers die hij tegenkwam in Zuid-Amerika. Ongeschoolde mensen die zichzelf leerden hoe een uitmuntend verkoper te zijn. Dit model stelt hij voor in bedrijven en de winst die hij daaruit haalt gaat integraal naar Mobile School. Ratsin gelooft niet dat sociale organisaties afhankelijk moeten zijn van subsidies en crowdfunding. 'Zoek je sterktes en doe er wat mee.'

  • Waanzin. Zowel de hitte in de marquee, als de dansende massa, als de band op het podium. Straks heb ik al mijn zweet opgezweet. Allemaal de schuld van Bazart.
  • Nao

    Klein meisje, grote stem

    Beeld het u in: een klein meisje met een grote bos haar, in een strak ingesnoerde harembroek, die in helwit tegenlicht christusposes aanneemt. De Londense zangeres Nao, tot nu toe vooral bekend als stem van Mura Masa's 'Firefly', weet een beeld neer te zetten dat op het netvlies blijft hangen.
    Haar debuutplaat For All We Know is nog geen drie weken uit, maar de Castello was toch driekwart vol. Voor de schaduw kwam dat publiek niet, want het was binnen zo broeierig heet dat je zonder problemen wiet kon kweken. Nao deed daar nog een schepje bovenop met lome funk, soms met een streepje dubstep. Ze houdt van Prince, dat was te horen aan 'Girlfriend' (een hommage aan, geen cover van) en liet haar stem mooi krullen in het krolse 'Happy'. Halverwege zat er één trage teveel die het meer van virtuositeit moest hebben dan van inspiratie, maar met 'Firefly' en de vorige single 'Zillionaire' sloot ze voorbeeldig af. De hele Castello aan het dansen en wij gelukkig weg, terwijl meisje Nao door een apetrotse meegereisde entourage werd geknuffeld.
  • Wolfmother

    Teletijdmachine naar het verkeerde tijdvak

    Het leek wel een videoclip uit de seventies, maar dan in 3D: Wolfmother op het hoofdpodium. Fuzzy krullenbollen? Check. Hippiebandana's? Check. Gitaren met dubbele nek? Check. Zwiepende orgels? Check.

    Toen het powertrio tien jaar geleden zijn kop aan het venster stak, ontpopte het zich tot een Australische versie van The White Stripes. Maar een decennium en vier platen verder zit er nog maar weinig rek op hun steeds pompeuzer wordende rockgitaren. Zijn beste nummers blijven ook afgekloven 'oudjes' 'The joker' en het bij Black Sabbath in bed gekropen 'Woman'. Die compacte songs bleven ook weg van foute hairmetal. Toen frontman Andrew Stockdale en co het met proggy toetsen opgezadelde 'White unicorn' inzetten, viel de set een beetje dood.
    'Apple tree' had de energie maar niet de branie van Jack White, maar eigenlijk moest je je afvragen wat deze band vandaag nog op dat hoofdpodium deed. Veel enthousiaste fans vooraan, maar een paar rijen ver stierf het applaus snel uit. Nope, de teletijdmachine van Wolfmother flitste je vandaag naar het verkeerde tijdsgewricht.


  • Trivial time! Ben jij een bezige bij in de #beyhive, of niet weg te slaan uit Rihanna's navy? Test het hier!


  • De stijl-lat ligt hier hoog!

  • Shine bright like a diamond! Rihanna, wij zijn zo klaar!

  • Terwijl de Marquee zich voornamelijk met zestienjarig oestrogeen vult, staan de baasjes van Bazart wat zenuwachtig in de coulissen te schuifelen. Stilte voor de storm.
  • Michiels laatste foto is een screenshot van de line-up. "De pkp-app downloaden doe ik niet, want ik ben een beetje anti-wifi en aan 4G doe ik al helemaal niet mee. Veel te duur zeg."
    "Wie wij zeker willen zien spelen? Jongens help mij eens. Vorig jaar kwamen we speciaal voor de Jeugd Van Tegenwoordig, maar die komen dit jaar niet zeker? Jammer, want ik vind die echt super graaf."

  • Ik had zojuist een gesprek met een jonge Syriër die sinds acht maand in België woont. Via een een-op-een gesprek maakt hij de festivalgangers warm om mee te lopen tijdens de Refugee Walk op 2 oktober in de kempen. Waarom kiest iemand voor België? Waarom vlucht iemand? Hoe verloopt het leven in een asielcentrum? Loop mee en stel al je vragen aan een ervaringsdeskundige. #iedereenwelkom

  • Tom Odell

    Braaf, ballads!

    Tom Odell werd drie jaar geleden door de krampachtig hippe Britse pers afgedaan als een leverancier van brave ballads voor ouwe mensen en tienermeisjes. Ze hebben die mening al wat bijgeschroefd: die pianoballads zijn live een pak luider dan je zou verwachten, met stevige drums van Andy Burrows (ex-Razorlight) en een hipster-percussionist die voor de dramatische armzwaaien zorgt. Want Odell blijft natuurlijk een beetje gevangen achter zijn piano. Hij deed een lofwaardige poging om ons aan het dansen te krijgen met 'I know', een en al viriele samenzang met de hele band, maar het was gewoon te heet voor het grote podium.
    Odell bleek een verrassend sterke zanger, die ongelooflijk hoge noten zong in het wat melige 'Sparrow' en 'Can't pretend' samen met zijn backingvocaliste Annabell Spoon van tonnen rauw gospelgevoel voorzag. Het is nog steeds zijn beste song, al waren de meisjes vooraan even enthousiast over 'Grow old with me', wat echt alleen aan de tekst kan liggen. Met de opgefokte beat van afsluiter 'Magnitude' kreeg hij vooraan toch wat mensen aan het dansen. Een lofwaardige set, al is het een beetje zorgwekkend dat zijn beste nummers van zijn eerste single dateren.
    door Inge schelstraete edited by dS Online 8/18/2016 3:36:43 PM
  • Moest hoogtepunten aan elkaar rijgen een olympische discipline zijn, Pukkelpop won goud op dag 1. Zoveel kiekenvlees, jongens toch.
  • Ry X

    Wegdromen in het ijle

    De vrouw voor ons liet iemand per sms weten dat ze 'bij een saaie zweefband stond in de Club'. Het concert van Ry X was toen zo'n tien minuten bezig en we vonden haar typering iets te voorbarig. Maar nog eens tien minuten later bleek dat Ry Cuming (want zo heet deze Australische singer-songwriter in het echt) er nog steeds niet in geslaagd was het geroezemoes van de meute te overstemmen. Hij stelde ons geduld nog even verder op de proef met dromerige soundscapes en ijle zangstonden (niet voor niets wordt hij vaak vergeleken met Bon Iver), tot hij zijn weidse synths eindelijk ruim baan gaf en dreunende bassen de tent vulden: pas toen toonde het publiek zich geïnteresseerd.

    Vorig jaar stond hij hier met zijn elektronicaproject Howling, dat indruk maakte met een donkere, spannende elektronische sound. Na dit concert moeten we de critici gelijk geven, die van mening zijn dat Cuming solo toch de input mist van zijn collega-knoppendraaier Frank Wiedemann. Niks mis met een beetje wegdromen, maar af en toe moet je je publiek terug met de voetjes op de grond laten landen.
  • When life knocks you down, I will pick you up. #truelove

  • ....maar voor andere mensen is het hier nog harder!

  • Keuzes maken hier is beenhard!!!!

    door Hinda Bluekens edited by dS Online 8/18/2016 3:00:01 PM
  • Mia, in het dagelijks leven juf Mia, en Jolien, in een ver verleden leerling van Mia, delen powerbanks uit. "Vroeger kon je je gsm aan zo'n gekke paal opladen. Maar daar heeft de jeugd tegenwoordig geen tijd meer voor. Met onze powerbanks kunnen ze selfies blijven maken zonder in batterijnood te geraken. Ideaal toch?!"

  • Euh! Hallo? Pukkelpop?!

  • Hoe verjaag je die kater van gisteren? Met een sessie 'katerfit' natuurlijk!

  • Flatbush Zombies, ik wil niet vervelend doen maar dat is echt wel een nummer van Nirvana. #smellsliketeenspirit

  • Warhaus

    Gainsbourg met speldenprikken

    Frontman Maarten Devoldere profiteert van de sabbat van Balthazar om zijn Warhausproject van zijn hobbystatus te ontdoen. En kijk, in de Club mocht hij zijn wat protserig getitelde debuutplaat We fucked a flame into being meteen voor een volle tent voorstellen.

    Devoldere, koel als altijd, had drummer Michiel Belcaen van Balthazar mee en op gitaar/toetsen soundwonder Jasper Maekelberg. Zijn lief Sylvie Kreusch van Soldier's Heart danste achteraan op een riser als een sensuele sirene en verstrengelde haar stem met die van haar wederhelft. Zelf wisselde hij tussen bas, trompet, tamboerijn en melodica.

    Warhaus geeft een donkere twist aan de seventieschansons van Gainsbourg en de lethargische woordenstroom van Cohen. Live zet de band vooral in op bezwerende grooves, zoals in het instrumentale 'Beaches'. Bij 'Here I stand' leek het alsof we in 'Theme from turnpike' van Deus verzeild waren.

    Maar Warhaus heeft ook goede songs, zoals 'The good lie' en 'I'm not him', dat met zijn wulpse beat naar 'Elle et moi' van cultzanger Max Berlin lonkte. Speldenprikken van atonale trompet- en gitaarerupties hielden je bij de les.

    De set miste nog wat olie, maar Warhaus mag wat ons betreft tot een blijver uitgroeien.
  • Zo'n Maes petje met gepersonaliseerde boodschap is enkel voor mensen met geduld. Op dit moment schuif je zo'n twee uur (!) aan. Voor een pet. De Maes hostesse verklaart het succes: 'Bij de merchandise betaal je zo'n 30 à 40 euro voor een pet. Ons publiek bestaat vooral uit jongere festivalgangers en voor hen hoort die pet bij Pukkelpop.' Festivals gaan lang niet meer alleen over muziek.

  • 'It's great to be back at Pukkelpop, the greatest festival on the planet' - smeer er maar zeep aan, Tom Odell! Maar hij gooit er meteen 'Can't pretend' achter, een van zijn beste nummers, dus ook de muziekliefhebbers zijn gelukkig.
  • Ik dacht: tijd om wat geheimpjes online te smijten. Wie mijn zonde kan raden trakteer ik op een halve liter!

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform