Festivals

  • Ik ben nog geen kwartier op de wei van Pukkelpop of ik maakte al de meest vreemde ervaring van de avond mee. Een oude caravan, volgestouwd met ontelbare knuffels, al dan niet van hun ledematen ontdaan, pronkt op een stukje wei dat voor de gelegenheid tot 'tour d'artistique' omgedoopt is. Dit is dus kunst, staat er op een bordje. Ik vind het eerder akelig.

  • Een paar lolbroeken staan al 5 minuten af te tellen. De laatste 10 - 9 - 8 ... lijkt wel de juiste te zijn. Pukkelpop 2016 is officieel begonnen. En dankzij de lolbroeken nog op een feestelijke wijze ook.

  • We worden hier met vlag en wimpel onthaald.

  • Geen spatje regen en een stralende zon: waar zijn die TEENSLIPPERS?

  • Een brede glimlach voor Belle & Sebastian

    Zo zelden komt Belle & Sebastian langs in België dat zanger Stuart Murdoch ineens besloot zijn eigen band vanuit het publiek te gaan bekijken. Terwijl hij gewoon bleef doorzingen beklom hij de tribune van het Rivierenhof, handen schuddend en baby's aaiend. Prachtig vond hij het decor van het Antwerpse park: 'We zijn al twintig jaar bezig, waarom werden we nu pas uitgenodigd?'

    Want ja, wat is dat eigenlijk met Belle & Sebastian? Al twintig jaar bezig, nooit sterallure gehad, maar stilaan een kleine legende door een onstopbare reeks heerlijke popplaatjes en liedjes die zo wars zijn van trends dat ze onverslijtbaar blijken. Toen de band zijn toegejuichte bisronde afsloot met een swingende versie van 'La pastie de la bourgeoisie', wees niets erop dat die song al van 2005 stamt. Ze hadden hem evengoed gisteren kunnen schrijven.

    Dat de Schotse band overleeft, dankt hij hieraan: hij is een soort artistiek collectief met veel vriendschap, hij belijdt openlijk een grote liefde voor kitsch en fijn gearrangeerde pop, hij heeft songs met intelligente teksten en lang uitgesponnen melodieën, en hij laat zich maar mondjesmaat zien. Waar indie-bands normaliter geen lange levenduur hebben, lijkt het cultsucces voor Belle & Sebastian met de jaren gewoon toe te nemen. 

    In het Rivierenhof waren zowel opstelling als tactiek alweer onvoorspelbaar. De achtkoppige band had ergens tijd gevonden om vier strijkers uit het Antwerpse, plus trompettist Sam Vloemans, bijna een hele set mee te laten inoefenen. Dat kleurde liedjes als 'Step into my office, baby' (een bitterzoete reflectie van een workaholic) prachtig, en Murdoch kletste er wat smalende gedachten over de Brexit bij, culminerend in een sardonisch 'We zullen jullie niet verlaten'.

    Een concert van Belle & Sebastian zit vol van die dubbele bodems. De popsongs verwijzen naar musical, disco, chanson, Bollywood terwijl ze toch een vinnig swingende ritmiek behouden. De teksten zijn geëngageerd, met veel zwarte humor en tegelijk warme, menselijke observaties. Het is zo'n beetje excuuspop voor intellectuelen.

    We hoorden lang niet de beste set die de band kon spelen, en het publiek schreeuwde enthousiast om allerlei songs. 'If you're feeling sinister' kreeg opnieuw een heerlijk arrangement mee, 'Funny little frog' en 'I'm a cuckoo' gaven het publiek dan toch zijn snoepjes, 'Legal Man' schoof richting disco. De wat rommelig begonnen combinatie van band en strijkers vond geleidelijk aan zijn souplesse.

    Toen hield de band ermee op omdat hij de ferry wilde halen (of we dat nu geloven of niet). Want Brexit of niet, toch liever geen brug tussen Groot-Brittannië en Europa, grijnsde gitarist Stevie Jackson. 'Het is veel te fijn te kunnen vertrekken en terug thuis te kunnen komen.'

    (Peter Vantyghem)

  • Peter Doherty

    Geef die man een dwangbuis

    Ik ga naar Brussels Summer Festival en neem mee: een sporttas, een sigaar, een violiste, een pianiste met roze haar, en een pet met een dikke veiligheidsspeld door. Wie ben ik? Antwoord: Peter Doherty. Het is niet omdat de bezopen Brit op reünietournee is met zijn bekendste gitaargroep, dat hij niet tussen twee Libertines-concerten door solo naar Brussel komt. Alleen jammer dat dat zo nodig als afsluiter op de laatste dag van het festival moest. Voor even was zijn nonchalante gedrag best geinig: hij plaagde de toeschouwers toen die hem zijn typerende hoed aanreikten, en bewees zelfs dat hij wist waar hij was: 'België, wat hebben jullie bewezen aan de wereld? Dat we geen regering nodig hebben!'
    Hij mixte ook mooi solowerk van zijn debuut Grace/Wastelands (2009) met nieuwe nummers ('Hell to pay at the gates of heaven', over de aanslagen in Parijs) en Libertines-songs ('You're my Waterloo', 'Hooligans on E'). Maar de set had steeds meer te lijden onder zijn losgeslagen ego en verzandde in oeverloos gejengel en tergend traag gepingel. De bandleden deden hun uiterste best om hun richtingloze stuurman achterna te zwalpen, maar vaak zonder succes - waarop Doherty er nog een schepje bovenop leek te doen. 'Albion', van zijn band Babyshambles, was zo slaapverwekkend dat het publiek om Rémy begon te roepen, de amusante onemanband die de randanimatie tussendoor verzorgde. Daar kon zelfs geen flard 'Time for heroes' van The Libertines aan verhelpen. Tegen 'Killamangiro' (Babyshambles) had na de pianiste ook de violiste er de brui aan gegeven. We hadden graag haar voorbeeld gevolgd, ware het niet dat de plicht ons tegenhield. Van bij de uitgang zagen we nog net hoe de roadie een vergeefse poging deed om Doherty een verse gitaar aan te reiken, en toen dat mislukte dan maar zelf het instrument bespeelde in 'Fuck forever' - van ver had hij trouwens wat weg van (een ongeïnspireerde) Libertines-kompaan Carl Barat. Geniale song trouwens. Dwing Doherty in een dwangbuis en geef hem goede muzikanten en hij schrijft topsongs, maar geef hem een vrij podium en hij verknalt ze ter plekke. Om het op zijn Brussels te zeggen: faut le faire.
  • Faithless

    God is geen gitarist

    Oh help nee, dachten we. Er staat er hier nog eentje op het podium die ze op de metalavond van vorige week zondag vergeten mee naar huis te nemen zijn. U kent het specimen wel: gitaristen met een spannende lederen broek die zo wijdbeens gitaar staan te spelen dat je elk moment zeven dwergen verwacht die tussen hun benen door lopen.
    Zo eentje stond er dus ook bij Faithless op het podium, en de hele set lag hij op de loer om een gitaarsolo te spelen. Maar weet u wat? Wij hebben helemaal volledig gans geen behoefte aan gitaarsolo's bij Faithless. Wat we bij Faithless willen horen zijn die typische trance synthesizerlijnen die we kennen uit hun hits 'Insomnia' en 'God is a dj'. Net zoals bonkende bassen die zodanig op onze ribben inbeuken dat we onze darmen er na het concert moeten afkrabben.
    Kregen we dan wat we wilden? Ten dele. 'God is a dj' volgde als tweede song, Insonmia' passeerde al halfweg en 'We come 1' was een lekker bonkende afsluiter. Verder was het een bij momenten soulvolle en funky set, met behoorlijk wat hits. En dus ook gitaarsolo's. Naar de hel ermee. In de hemel is god een dj.
  • Leuven gaat al feestend de nacht in. Ik al fietsend het verkeer. Tot de volgende keer, Leuven!
  • Lost Frequencies

    Een dj met verlatingsangst

    'Ne me quitte pas': zo begon Lost Frequencies in Lokeren zijn set. Eerst in de versie van Jacques Brel, maar langzaam schoof hij er zijn eigen beats onder. Angst dat we hem zouden verlaten was nochtans niet nodig. De Oude Kaai stond zo tjokvol dat het haast een Dodentocht was om van de ingang naar ergens vooraan het podium te raken. Laat staan dat je zou kunnen weglopen.
    Toch was dit een wat vreemde ervaring. Felix De Laet stond er immers als dj, maar het publiek stond toch vooral te kijken naar het podium alsof het een concert was. En op dat podium gebeurde natuurlijk bijzonder weinig. Want een dj kan nu eenmaal weinig meer dan plaatjes draaien en met zijn handen zwaaien. Daarom was het niet slecht dat hij voor zijn eigen nummers wat gastzangers had meegenomen: Emma Bale, Lea Rue en Janieck Devy. Het joeg een rimpeling door het publiek, maar erg groot was die niet. De meest enthousiaste reacties verzamelde hij nog telkens hij korte stukjes uit hits liet horen, zoals 'Jump around' van House of Pain of 'What is love?' van Haddaway. En toen hij 'Opus' van Eric Prydz aankondigde als een van zijn favoriete, dachten we 'Ja!'. 'Maar het is ook wel een erg lang nummer', verontschuldigde hij zich. En inderdaad: het heeft een intro die zo lang duurt dat de Antwerpse kathedraal sneller gebouwd lijkt. Maar net toen we die intro helemaal achter de kiezen hadden, brak hij het liedje bruusk af. Het was een beetje tekenend voor heel zijn set: echt van de grond kwam ze nooit.
  • De nacht is hier nog jong en de mogelijkheden eindeloos. Onder de zwarte en harde vestimentaire keuzes schuilt vaak een peperkoeken hart. Alcatraz is hun moment om zich ongeneerd uit te leven.

  • "Ik ga Twisted Sister niet kunnen zien maar het is de housewarming van mijn dochter, dat kan ik toch niet missen." Onder al die studs, zwart kledij en tattoos zit er vaak heel wat snoezigheid verborgen.
  • "Hou die handen hoog. Hou die handen hoog voor onze jarige lichtman." En zo kreeg deze festivalreporter dé kans om eens in de bips van De Jeugd van Tegenwoordig te knijpen.

  • Verliefd op elke letter, staat er. Onwaarschijnlijk wazig, ik weet het. Maar verder dan mijn eigen danskassei geraak ik niet. Leuven is wakker.

  • Met zijn sporttas, een sigaar, en amper een kwartier te laat: zo komt Peter Doherty op. Zou hij in vorm zijn?
  • Het gevaar van een festival in je buurt te bezoeken houdt in dat je ten alle tijden je leerkracht Nederlands uit het eerste middelbaar tegen kan komen.
  • Manon is gearriveerd en ze heeft haar welbespraakte baasjes meegenomen.

  • Melanie de Biasio op de achtergrond, lampjes in de lucht. En ik ruik waterpijp. All is good.

    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 8:12:26 PM
  • Nada Surf

    Surfen in het gitaarnirvana

    'Bonjour Bruxelles, nous sommes Nada Surf de New York. Het is jullie fout dat wij bestaan', zei bassist Daniel Lorca in vlekkeloos Frans. Waarop hij vertelde dat hij nog een tijd in Brussel heeft gewoond. Nou, een fout zouden we dat niet durven noemen. Wie dacht dat het powerpoptrio exact twintig jaar na zijn enige (bescheiden) hit 'Popular' kwam incashen op een reünietournee, was eraan voor de moeite. De drie bleven sindsdien netjes platen maken, tot en met het voortreffelijke 'You know who you are' van afgelopen maart, en graaiden in Brussel rijkelijk in die discografie. Hoogtepunt: toen zanger-gitarist Matthew Caws, in even vlekkeloos Frans, het publiek vroeg om van links naar rechts te dansen op 'Inside of love'. De ondergaande zon boven Brussel, de sprankelendste pop uit het gitaarnirvana tussen Buddy Holly en Weezer, de bitterzoete zang en hemelse, weemoedige melodieën, en dan collectief dat onnozele dansje: daar krijgen wij nu eens kippenvel van, ze. En dan moesten ze die twintig jaar oude zomerhit en die rotaanstekelijke afsluiter 'Blankest year' nog spelen.
  • De jongen naast mij over Melanie de Biasio: "Ja, die mag wel onder mij komen wonen." Om heel luid te zingen dan veronderstel ik.
    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 7:54:03 PM
  • Melanie de Biasio zingt, Jazz Middelheim zwijgt. Je kan een speld horen vallen. Kippenvel!
    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 7:41:43 PM
  • Veggie Curry Delight. Die naam alleen al 😋

    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 7:32:44 PM
  • Komen vreten

    Mission Masala, wachtrij inclusief

    Zicht:Let's be honest, overheerlijk. Vers en kleurrijk, wat wil een mens nog meer?
    Smaak:Indisch zoals het moet, stevig gekruid en een beetje zoet. Maar elke hap is ook wel hetzelfde en dus wordt het na vijf happen een ietsiepietsie saai.
    Handigheid:Bordje, check. Grote lepel, check. Kinderspel.
    Sfeer en gezelligheid:Het kraampje is mooi versierd, kleurrijk en vrolijk. En iedereen is heel erg vriendelijk. Grote plussen!
    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 7:31:53 PM
  • In Leuven dans je het best al zittend op de schouders van een maat en met twee pilsjes in je handen. Ik deel het maar even mee he.

  • STUFF.

    Broeierig bubbelbad

    Stuff bracht op een set vol hybride muziek. De titel was dan ook Hybrid Love. Het is muziek die overal en nergens bij hoort. Maar de spirit is zeker gekleurd door jazz, grooves en experiment. Al speelden funk en grooves een iets mindere rol, omdat dit project eerder was gemaakt in opdracht van deSingel voor een zittend publiek. Hybrid Love klonk ook wat als een hoorspel met de duistere stem van Josse De Pauw erin gemixt. Daardoor kreeg het geheel iets sinister. De vijf musici van Stuff zijn heerlijke bricoleurs met sound en hedendaagse technologie. Soms hoorde je schizofrene hiphop, zware drum ‘n’ bass, volop elektronische effecten en abstracte soundscapes. Want ze bouwen steeds momenten in voor improvisatie. Meesterlijk is ook hoe ze breaks plaatsen. Een heerlijk bubbelbad van mysterieuze sounds.
    door Karel Van Keymeulen edited by dS Online 8/14/2016 7:21:04 PM
  • Hoe later, hoe meer volk op de grond. Het wordt hier dan toch nog een écht festival 😁

  • Hellbunny of Queen of Darkness: genoeg inspiratie voor vestimentaire keuzes hier.

  • De allerbeste plaatsen, voor eender welk evenement op de Oude Markt, zijn weggelegd voor deze koters van driehoog.

  • Rebirth Collective klinkt een beetje als St Germain. Of een beetje veel.
  • Net als wildplassen is wildparkeren in Leuven hartstikke verboden. Chanceke dat de fietsenparking centraal ligt en bovendien ook nog reuzemooi is versierd.

  • Leuven houdt stiekem heel erg van het land van kaas en klompen en koningin Beatrix. Twee über Hollandse acts op de affiche en het publiek heeft beslist hun handen permanent in hartjesvorm omhoog te houden.
  • Daarstraks nog op de main stage, nu in het publiek voor Stuff. "I really like it, it's bouncy and it keeps me interested. I like everything that keeps me interested". Geen moeilijk mens, die Avishai Cohen.

    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 6:33:37 PM
  • Het lijkt alsnog druk te worden in Leuven.

  • Heel veel jeugd aan de mainstage, iets minder oudjes. STUFF. heeft vooral synthesizers bij en iets minder jazz, that's the problem.
    door Anke Vande Sompele edited by dS Online 8/14/2016 6:23:24 PM
  • Het allerleukste aan een festival op de Leuvense Oude Markt? Niemand heeft hier ooit dorst. Aan de langste toog ter wereld zijn voldoende minitogen opgesteld om alle dorstigen te laven.

  • Geen armbandjes, geen zonnebrillen. Wel een heuse cd-winkel op Jazz Middelheim. Old skool ✌🏻️

  • Papa's pizza. Pizza'tje.

  • Komen vreten

    Pizza Margharita, gegeten door de papa

    Zicht:De aantrekkingskracht was eigenlijk beperkt, maar de honger (en de korte rij) hebben het gehaald. En klein! Zo klein! Achteraf dus nog serieuze honger.
    Smaak:Ok, maar ook niet meer. Was dit een diepvriespizza?
    Handigheid:Superhandig! Één hap en de pizza was op.
    Sfeer en gezelligheid:Wel punten voor het kraam: vlot, goed georganiseerd en nogmaals, de kortste rij.
  • Blijkbaar leven de Eurosongmonsters van Lordi nog. Of althans op dit T- shirt.

  • Genoteerd en ingecalculeerd, meneer.

  • Ik zou 'het is weer druk in Leuven.' kunnen schrijven. En zo stiekem Stijn Meuris quoten. Maar dat doe ik niet, want ik ben geen leugenaar. Maar waar is iedereen toch?
  • Etenstijd = aanschuiven. Overal. Eten kiezen is dus vooral de kortste rij kiezen.
  • Wanneer de volwassen hiphoppers het podium verlaten, zien de rond het podium verzamelde mini's hun kans schoon om hun eigen nummertje op te voeren. Met wisselend succes.

  • Moshen doe je zo! Bekijk het hier
    Moshen doe je zo! Bekijk het hier 

  • Halfoogst het enige Leuvense festival?! Think again. De hele zomer lang organiseert de stad festiviteiten onder de noemer 'het groot verlof.

  • Verboden: wapens, drones en slecht humeur. Security met humor! Slechte humor, akkoord, maar toch: humor! Bij de security!

    door Maarten Byttebier edited by dS Online 8/14/2016 4:56:52 PM
Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform