Festivals

  • Idyllische muziekpauzes alhier.

  • Break the rules!

  • Vandaag is de dag dat Tyler The Creater himself trouwde met een 16-jarige Waal. Technische problemen maken liefdesverhalen. #forbetterandforworse

  • Goat

    Van de Afrikaanse woestijn via de Zweedse bossen naar de zevende hemel

    Gisteren bracht Daniel Norgren nog de zompige blues uit de zuidelijke States naar Cactus met een vijfsterrenconcert, vandaag was het aan Goat om de woestijnblues uit Afrika naar Brugge te exporteren. De klimaatopwarming laat zich duidelijk voelen, want beiden komen uit... Zweden. Maar terwijl die eerste het moet hebben van de schurend pijnlijke oprechtheid in zijn songs, drijven de laatsten op de repetitieve ritmes van opzwepende en bezwerende gitaren en percussie. Met kleurige mantels, zwarte sluiers en gouden maskers met pluimen drenken de zeven mysterieuze Zweden hun show in een rituele en mystieke saus. Doe daar nog de uitbundige, van de pot gerukte dans van de twee synchroon zingende frontvrouwen bij, en kijk, wie zien we daar na drie dagen en twee nachten hard werk en veel te weinig slaap in de zevende hemel zweven? Uw verslaggever!
  • Better safe than sorry! #sjock16

  • Yoko en haar gezin die in Brussel wonen, dragen traditionele kimono's uit hun thuisland Japan speciaal voor Gent Jazz. 'In Japan is het heel gewoon om je op zomerfestivals zo te kleden. En neen, het is echt niet te warm'

  • Één van de leukere lyrics van de dag: "Boy you better run to your mama now" #goat
  • Komen vreten

    Angus Beef Burger: lekker op papier, tegenvaller in de mond

    Zicht:De burger ziet er vrij lekker uit, ware het niet dat de saus eruit puilt en het broodje redelijk ongebakken en wak is.
    Smaak:Angus beef is heerlijk tussen een hamburgerbroodje maar hier helaas, niet helemaal volgens de regels van de kunst, volledig doorbakken. Kaas en spek moeten de boel recht trekken maar het geheel is té zout. Een minitieus geselecteerd schijfje tomaat brengt de nodige verfrissing maar verdwijnt al snel in de overvloed aan saus (die daarentegen wel heel lekker is).
    Handigheid:Ik moet er geen tekening bij maken, een hamburger eet verdomd handig! Servetjes zijn aangewezen voor de slordige eter (guilty as charged).
    Sfeer en gezelligheid:Zeer vriendelijke bediening en het tempo viel ook goed mee. Minpuntje: ondanks mijn uitdrukkelijke vraag voor minder saus dan mijn voorgangers (waarvan ik dacht dat ze net éxtra saus hadden gevraagd) liet de jongeman zich volledig gaan met het romige goedje. Voor €8 mochten ze wel wat meer moeite doen.
    door Anton Vanderhasselt edited by dS Online 7/10/2016 3:24:49 PM
  • Een beetje verder weg van het podium vind je een klein eilandje van rust en verkoeling.

  • Een dag als deze vraagt om waterpret.

  • Ook de merchandisestand blijft op de laatste dag van Cactus populair. "Vooral de tassen van het festival zelf en de koptelefoons verkopen goed." Festivalgangers kunnen er ook hun verloren voorwerpen terugvinden. "Meestal vinden we spullen als sleutels en zonnebrillen. Maar we verbazen ons ook over het aantal portefeuilles dat hier binnenkomt. Er zit bovendien vaak veel geld in. Maar gelukkig vinden de meeste eigenaars hun spullen hier wel terug."

  • In de categorie vestimentaire keuzes: één winnaar. #Goat

  • Ook ruige rockers hebben hun schoonheidsslaapje nodig! #sjock16

    door Anton Vanderhasselt edited by dS Online 7/10/2016 3:00:22 PM
  • Wie het kalmpjes aan wil doen heeft hier genoeg gelegenheden. Deze chill-installatie in het Wallifornia-park bijvoorbeeld. Ga eronder liggen en geniet van bovenstaande visual! #cinemamaardananders

  • WC-test

    Propere jongens, die jazzcats

    Comfort:Een toilet waar je bijna van **** eten! Met een echte toiletbril! Een toiletdame die je een verse rol toiletpapier geeft en de deur openhoudt! Stromend water! Zeep! En om het helemaal af te maken spiegels om je zonnebrand te checken! Kortom, bijna zo goed als thuis (waar we, toegegeven, zelf de rol moeten klaarzetten)
    Billenknijpfactor:Jazzcats zijn propere jongens en meisjes. En ze gaan snel en gedisciplineerd naar het toilet. Geen seconde hebben we moeten aanschuiven. Zalig!
    Geur:Even fris als een stel pas gewassen saxofonisten. Dettol is de beste vriend van de toiletdames en -heren hier. Alleen bij de urinoirs roken we een lichte hint van opgewarmde plas. Maar bij 27 graden zien we dat graag door de vingers.
    Extraatjes:Geen, of het moeten de spiegels zijn. Hier kun je snel en efficiënt je ding doen.
  • Even bijknippen/bijdrinken bij #debarbier. Jammer dat die van mij net af is. Keep'm rockin'! #qotd #sjock16

  • Beachland? Cheersland!

  • Beachland vs Jani ...0-1!

  • Bloemen en burgers. Een hamburger bestellen is extra fleurig op Gent Jazz

  • Moondog by Roland & Friends

    Fluoroze funk (en géén folk)

    Wat krijg je wanneer gitarist-fantaisist Roland Van Campenhout zijn muzikale vrienden bijeenroept om samen met hem hun geloof in een excentrieke New Yorkse ‘musician’s musician’ te belijden? Een bijwijlen bevreemdend maar bovenal verdomd groovy spektakel.

    Moondog was een excentrieke blinde muzikant, die zich in de straten van New York steevast vertoonde met vikinghelm en een lange baard - vandaar zijn bijnaam ‘the viking of sixth avenue’. Die baard had Roland al. De vikinghelm ruilde hij vanmiddag in voor een fluoroze vissenmuts, die recht uit de grijpbak van een lunapark leek te komen. Ondanks die opvallende hoofdtooi hield Roland zich tijdens het concert op de achtergrond en liet hij vooral zijn vrienden schitteren.

    Drumster Isolde Lasoen bijvoorbeeld, die een verfijnd ritme onder Moondogs composities legde en ons en passant nog eens herinnerde aan haar vocale talenten. Patrick Riguelle ook, die zich ontpopte tot rhythm junk telkens wanneer hij de maracas beroerde, en ook de poëtische parlando’s van Moondog voor zijn rekening nam. “Vrees niet, het is géén folk”, stelde hij het publiek gerust. In de categorie folk hoorde dit concert inderdaad allerminst thuis, ook al krijgen Moondogs etnisch-geïnspireerde ritmes dat etiket vaak opgeplakt. Met dank aan de groovy bas van Mirko Banovic, de warme toetsen van Serge Feys én de eigenzinnige blazerssectie, die zelfs een dwarsfluit voor een al te folky sound wist te behoeden, was dit één lange funky trip. De wereld van Moondog, gezien door de bril van Roland & friends. De perfecte soundtrack bij deze landerige zondagnamiddag in de Gentse zon.
  • I took a picture in Blankenberge! To show Beachland I was cool!

  • Live woodcarving én een expo vintage rock'n roll wagens. Het is hier cultureel verantwoord rocken! #sjock16

  • Bij het standje van de Gezinsbond worden meisjes omgetoverd tot een kruising tussen de zusjes Kriegel en kleine diva's. Lady Gaga zou er jaloers op zijn.

  • Aan de recycleerstand is het een komen en gaan van vooral jonge festivalgangers. "Rond de middag is het hier een stormloop. We zien af en toe een volwassene maar het zijn vooral de kinderen die op zoek gaan naar plastieken bekers."

  • Scheurende gitaren en ronkende kettingzagen: welkom op #sjock16!

  • Marc uit Deinze kwam naar Gent Jazz voor Roland en drinkt zijn pintje recht uit de schoen. 'Bij dit weer heb je toch geen schoenen nodig'

    door Catherine De Kock edited by dS Online 7/10/2016 2:03:57 PM
  • Het meest verkochte t-shirt op Les Ardentes is die van Bigflo & Oli. 'Van wie?', hoor ik u zeggen. Wel, Het Franse hiphopduo dat gisteren hetzelfde aantal festivalgangers als Pharrell Williams naar de main wist te trekken. Om maar een idee te geven. Dit zwart/wit unisex model kan dienen als t-shirt of als kleed want in de wereld van hiphop gelden andere mode-regels. #sorrynotsorryjani

  • Het is overduidelijk ijsjesweer, ook in Gent

  • Angel Haze

    Vijf man en een hiphopkop

    Het zijn langslapers in Luik. Ook Angel Haze kreeg ternauwernood een vijfde van de HF6-zaal gevuld. De 23-jarige rapper uit Detroit schipperde tussen bitsig gespuwde rhymes en sensueel gezongen r&b, met een boodschap en diepzinnigheid op beide fronten. Anders dan Vince Staples op zaterdag liet Haze het hoofd niet hangen door de schaarse opkomst: ze stak voldoende vuur in haar performance om ook de anders koele beurshal op te stoken tot de loden hitte op de festivalwei. Als maar een handvol mensen opdagen, heeft het geen zin dat ik op een podium sta, moet ze gedacht hebben, dus dook ze twee nummers lang het publiek in. Getuige zijn paniekerige aanblik had de securityman er geen vertrouwen in, maar Haze kon het niet schelen: zij verzeilde in een draaikolk van springende fans. Dat ze zo niet meer zag hoe klein de zee was, was meegenomen.
  • The Offenders spelen "Tainted Love". Toepasselijke cover keuze! #sjoc16

  • Assorti kleurencode, synchrone lome reggaepasjes.

  • Het populairste accessoire op Cactus Festival? Een kind aan uw arm

  • Je weg vinden in het pittoreske Gierle is niet evident, godzijdank voor in thema richtingaanwijzers! #sjoc16
    Gepost door Anton Vanderhasselt om 15:25 op 10 juli
    Sjock

    door Anton Vanderhasselt edited by dS Online 7/10/2016 1:25:19 PM
  • Les Ardentes, dag 5. Ook vandaag laat het grote volk het afweten op dit uur maar dat is geen probleem voor de omstanders van Angel Haze. Hoe minder volk, hoe dichter bij de hiphop prinses. #onderonsje

  • "Do you love reggae music?" Het blijft nu nog bij een lauwe 'yes' van het publiek maar Chronixx is van plan om al die heupen te laten bewegen in de luie namiddagzon.

  • Na meer dan drie uur on the road met een veelvoud aan files en wegomleidingen eindelijk gearriveerd onder een staalblauwe hemel.

  • Nordmann

    Spannend en spooky

    Tip voor saxofonist Matthias De Craene: de titels van instrumentale songs uitleggen, is nergens voor nodig. De mensen die naar Nordmann kwamen kijken en luisteren, begrepen best dat hun songs ‘nergens over gaan’ (om De Craene even te citeren). Ze vonden dat hoogstwaarschijnlijk zelfs niet erg, getuige de genereuze respons die de songs als ‘The penis of Napoleon Bonaparte in a box’ kregen. En ja hoor, ook dié titel kreeg een woordje uitleg (die we u hier even zullen besparen - check Google als u het écht wil weten.)

    Mogen we de jazz-meets-rock-aanpak van Nordmann iets toegankelijker noemen dan de experimentelere versie die Stuff ervan maakt? Nordmann roept nu eens de geest van Ennio Morricone op (die spooky gitaren), dan weer de met sax geïnfuseerde funkjazz van wijlen X-legged Sally. Spannend is hun muziek altijd. En de onbedoeld droogkomische bindteksten krijgt u er zomaar bij.
  • "File file file van hier tot in Charlesville." Grote verkeersdrukte richting kust en Cactus Festival.

  • Grace Jones

    Zottegem verslaafd aan haar ritme

    Ze begon er twintig minuten te laat aan, Grace Jones, maar eerlijk is eerlijk: The Kooks hadden ook vertraging gehad. En toen la Jones, getooid in masker,,fluorescerende zonnebril en bodypaint opkwam, lagen we al een eerste keer in de touwen. Van 'Nightclubbing' tot het nieuwe nummer 'Shenanigans' bracht ze vrij rauwe reggae met een dubbele portie bas; onze broek wapperde rond onze kuiten bij elke basnoot. Na zes nummers kwamen de toetsen erbij in 'Walking in the rain' - de melodie was welkom. Overigens had Jones twee sexy koerende zangeressen mee, en de knappe jongen aannde percussie was haar zoon Paulo Goude.
    Jones, in een uitstekend humeur, had ons dan al op een paar waanzinnige kostuumwissels getrakteerd: een strooien rokje, een nonnenpak, en een hoed die ook vier hoeden had kunnen zijn. Dat was visueel geweldig, maar al liep ze elke keer zingend in de coulissen tijdens die verkleedpartijen, het haalde het tempo ook soms naar beneden. Maar de eindspurt, met hit na hit in vlekkeloze versies, liet het publiek,weinig adem over. Na een meeslepend 'Williams' blood' - een van de laatste nummers die ze heeft gepend en een vanhaar beste - trakteerde ze zichzelf op een paar strofen 'Amazing grace'. 'That's church', zei ze achteraf, 'ik raak zeker in de hemel'. Toen moesten we nog een razende versie van 'Love is the drug' krijgen, een aortavernauwend vettig 'Pull up to the bumper' en 'Slave to the rhythm', dat ze hoelahoepend zong. Grace Jones, lieve mensen, is 68. Waar tekenen we om ook op deze manier oud te worden?
  • Damien Rice

    Hartveroverend gebroken hart

    In zijn eentje, met het breekbare 'Delicate' op akoestische gitaar, zo trapte Damien Rice zijn concert af. Weinig headliners zouden daarmee wegkomen, maar de Ierse singer-songwriter hield dat ook nog eens de rest van de avond vol. En hoe! Bij momenten klonk hij alsof er een hele band op het podium stond. Hij stak zijn stem en gitaar in een loop en speelde eroverheen, trapte het distortionpedaal in, haalde een elektrische gitaar of zelfs een klarinet erbij. Op het einde van 'I remember' schreeuwde hij zich de ziel uit het lijf alsof hij die net aan de duivel verkocht had. Maar evengoed kon je een speld in het Minnewater horen vallen tijdens 'The greatest bastard'. We dachten dat hij daarna zijn hit '9 crimes' speelde om de spanning te doorbreken. Was dat even fout gedacht. Wat groeide dat nummer uit tot een hartenbreker, zeg. 'It's a cheat', riep hij op het einde van wat oorspronkelijk een duet met Lisa Hannigan was, met wie hij brak. Fenomenaal hoe Rice elke song steeds weer opnieuw uitvindt. Desnoods ter plekke, met de hulp van het publiek: in 'Volcano' mochten we in drie stemmen meezingen. Afsluiter 'It takes a lot to know a man' liet hij in het honderd lopen met een trom en cimbalen, een georkestreerde chaos waarin hij wild begon te tieren. Wat! Een! Artiest! 'I can't take my mind off of you', klonk het in bisnummer 'The blower's daughter'. Wees gerust, Damien, het is hier van hetzelfde.
    door Maarten Byttebier edited by dS Online 7/10/2016 12:53:16 AM
  • Grace Jones - belachelijk goed. Recensie volgt.

  • Pharrell Williams

    De meligste vetzak op aarde

    Geen hoed, maar een pet op de kruin van Pharrell Williams, en dat betekent doorgaans dat Skateboard P de rapper in zichzelf heeft meegebracht. Toch duurde het even voor die de neus aan het venster stak.
    Williams vulde de set op met wereldhits als 'Lose yourself to dance', 'Frontin', en 'Happy'. En net wanneer je je begon te verwonderen over hoeveel goud de 43-jarige al bijeen gepend heeft, gooide hij er achteloos een medley tussen van Gwen Stefani's 'Can I have it like that', Nelly's 'Hot in Herre' en Kendrick Lamars 'Alright'. Kwestie van te zeggen: o ja, dat wisten jullie misschien niet, maar die heb ik ook geschreven.
    Vervolgens kwam de rapper toch boven, in hits als 'Everyone nose'. Dat was het moment om wat volk uit te nodigen: Williams' ongelooflijke danseressen kregen achtereenvolgens gezelschap van NERD-maatje Shay, twintig zich een ongeluk dabbende mannen, twintig Pharrell bepotelende vrouwen, en twintig zielsgelukkige kinderen. Het leverde fantastische podiumscènes op, en dat was maar goed ook. Want als het aan Pharrell zelf gelegen had - de rapper gaf een vermoeide indruk en lipte vooral mee met een bandje - lagen we halverwege al in slaap.
    Als Pharrell vettig is ('Lap dance', 'Rock Star') is niemand vettiger. Maar als hij de melige toer op gaat ('It Girl', 'Gust of wind') is niemand meliger. Eigenlijk hebben soffen als die laatste geen plaats in zo'n moordset, maar zoals gezegd: Williams' show trok veel recht. Héél veel.
    Aan het eind verraste Williams nog met een boodschap: 'Some people in our country are intoxicated by their authority', klonk het met een snik in de stem. 'They're murdering people like us.' Een luid 'Yeah!' steeg op uit het publiek, dat duidelijk niet wist hoe te reageren. Pharrell zette dan maar 'Freedom' in. En de danseressen dansten de kwade geesten weg.
  • Gregory Porter

    Speelvogels op Sinterklaasdag

    'Smoke on the water' (Deep Purple), 'Papa was a Rolling Stone' (bekend van The Temptations): Gregory Porter en zijn jazzband dolden met de muziekgeschiedenis dat het een lieve lust was in 'Musical genocide'. En in de rest van de set speelden ze met hun instrumenten met het plezier van een peuter die net zijn eerste sinterklaas gekregen heeft. Het enthousiasme waarmee piano, sax, contrabas en drum elkaar aanstaken, uitdaagden en oppepten, sloeg sneller over dan een brand in een Australisch bos dat in geen halfjaar een druppel regen gezien heeft. Want heel eerlijk: op plaat vinden we de jazz van Porter soms net iets té gladjes. Maar live spatten de goesting en het metier in gensters van de improvisaties. Dat gemak ook waarmee Porter zijn stem elke mogelijke richting uit stuurde. 'Liquid spirit’ had helemaal geen dj-remix nodig om het park aan het dansen te krijgen. Wij maken een diepe buiging en doen onze hoed af. En Gregory, die mag zijn onafscheidelijke pet gewoon op houden.
  • Bruce Springsteen

    Intense Boss

    Bruce Springsteen speelde in Werchter een van zijn beste Belgische concerten ooit. Met zijn achtkoppige E-Street Band paarde hij ernst aan humor, passie aan plezier. Het drie uur durende concert stond bol van energie en groot geloof.
    Springsteen is op tournee rond de 35ste verjaardag van zijn doorbraakalbum The River, maar hij begon met een paar nadrukkelijke keuzes uit een eerder album, Darkness On the Edge of Town. Donkere songs over een falende en bedrieglijke maatschappij waarin het individu sterk moet staan en vertrouwen moet hebben.
    Het was het hele concert door een credo met als hoogtepunt een sublieme, diep gemeende versie van 'The Promised Land'.
    Opvallend hoe de band vele songs van weleer trager speelde en hoe doordacht The Boss ze zong: haast vanuit een tweede naïviteit. Hij hing er geregeld intense, haast spirituele gitaarsolo's aan vast die het concert optilden. Met de protestsong '41 shots' bereikte die ernstige Springsteen een memorabel topmoment.
    Maar er was ook een andere man die geleidelijk aan de zon liet schijnen. Die Springsteen gelooft in de liefde, in solidariteit en in de kracht van muziek. Die speelde liedjes als 'Sherry Darling' en 'No Surrender' en sloot zelfs af met een cover van 'Shout'.
    Die dook het publiek in, koos verzoekjes uit, liet kinderen zingen en dronk zowaar een publiekspint in een teug uit. Die Boss bouwde een feestje.
    Het evenwicht tussen bezinning en ontlading werd meesterlijk bereikt. Springsteen en zijn trouwe band serveerden veel songs die de zanger in de late seventies schreef, een periode waarin hij veel nadacht en geestelijk volwassen werd. Die songs vandaag opnieuw te brengen, gaf er een dimensie aan die ontroerde en courage gaf.
    Echt een van zijn beste passages in dit land.
    door Peter Vantyghem edited by dS Online 7/9/2016 11:07:33 PM
  • Kleine samenvatting van Pharrells show so far: de helft van het publiek mag op het podium, Tyler the creator start een mini-moshpit op datzelfde podium en Pharrell deelt knuffels en kusjes uit aan de schone Waalse festivalgangsters.

Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform