Festivals

  • Komen vreten

    Very basic Thai

    Zicht:Mijn wokje met rijst ziet er uit als een wok met noodles. Dit komt omdat er geen rijst was, ookal stond dit boven op het menu. De noodles bij de buren van Himalaya zagen er lekkerder uit én hadden verse groentjes. Nog niet geproefd en al spijt.
    Smaak:Veel noodles en rundvlees, lekkere rode curry daarbij. Het is zoeken naar de 2 sojascheuten en de doorgesneden (Thaise?) kerstomaat.
    Handigheid:Handig kartonnen doosje, de typische NYC take away verpakking. Chopsticks zijn pluspunt, niet voor amateurs.
    Sfeer en gezelligheid:Er stond 'I love cooking' op de kookschort van het meisje dat mij bediende, haar skills spraken dit tegen, tenzij saus uit een plastieken zak gieten nu ook koken is. 25 minuten wachten op een gerecht dat op de kaart stond, enkel op de kaart, maakt een mens hangry.
  • Landelijk Limburg. Waar er midden in de bossen opeens een festival is. Hopelijk.

  • WC-test

    Ideale gelegenheid voor blaastraining

    Comfort:Een goeie, oude dixi. Moet ik nog meer zeggen?
    Billenknijpfactor:Alles laten gaan zonder dat de volgende kan raden of ruiken wat je op het toilet achterliet, is perfect mogelijk. Dit werd uitvoerig getest.
    Geur:Vies vies vies. Mijn voorganger had duidelijk zijn Thaise maaltijd nog niet helemaal verteerd.
    Extraatjes:Een gezellig, Eftelingachtig wandelpad richting minder Eftelingachtige plonsgelegenheid.
  • Warhola op Cactus Festival. Foto: Koen Bauters

  • De Antwerpse weltschmerz van Tourist LeMC wordt hier wel erg vrolijk meegezongen. Ligt dat aan de puntjes of aan de zon?
  • 'Blanche en zijn peerd' klinkt zo slecht nog niet met een Antwerps accent. Tourist eert Willem Vermandere in Brugge!
  • Emma Bale kan op 16 jarige leeftijd al een volle festivaltent liedjes laten meezingen. Mijn grootste verwezenlijking als 16-jarige was eten zonder dat er restjes in mijn beugel bleven zitten. #rockzottegem
  • De winnaars van de dronkeneendjesvangenwedstrijd worden trotse eigenaar van dit t-shirt. Ikzelf behoor tot deze categorie. YES! #rockzottegem

  • Aan het standje van de drugspreventie zie je het leven even door een dronken bril! Als je geïntoxiceerd nog een eendje kan vangen, dan win je een prijs, anders niet. Aanmoediging of ontmoediging? #rockzottegem

  • De computers voor de ticketverkoop draaien blijkbaar zot op Rock Zottegem. (Deze woordspeling moest #sorrynotsorry.)
  • Pat Metheny - Ron Carter

    Verfijnde conversaties

    Het is gewaagd een festivaldag te openen met een intimistisch duo. Maar als dat gitarist Pat Metheny en bassist Ron Carter zijn is het dat al minder. De gitaar van Metheny is uit duizenden herkenbaar. In deze intieme setting klinkt ze helderder en beter gearticuleerd dan ooit. Puurder zul je hem niet horen. Met bassist Ron Carter, intussen 79 en ooit de bassist van het legendarische tweede kwintet van Miles Davis, speelden ze een repertoire van standards en eigen nummers. Dat ging van ‘Freddie Freeloader’ tot het slotnummer, Sonny Rollins’ ‘St. Thomas’. Metheny speelde meestal op zijn vertrouwde elektrische gitaar, maar greep ook even naar zijn fameuze harpgitaar met 42 snaren. En hij speelde ook akoestisch. Ron Carter soleerde enkele keren kort, maar beperkte zijn rol vaak tot het verankeren en becommentariëren van de Methenysound. Die sound is lyrisch, helder, met veel blueskleuren en een toon met een houten glans. Een intimistisch, aangenaam concert.
  • Festivals niets voor kinderen? Lulkoek volgens deze rakkers. Oh, en de gezamenlijke liefde gaat uit naar Tourist LeMC.

  • "Wooow, hier vind je gewoon unieke Eva Moutons." - een enthousiaste cactusganger daarnet aan de De Standaard stand.

  • Iedereen vip. Voor het goede doel. Wij zijn vóór!

    door Maarten Byttebier edited by dS Online 7/8/2016 3:47:02 PM
  • Op het hoofd- en tevens ook enige podium van het Cactusfestival gaan de kleren van Warhola nu uit!
  • Een pintje in het zonneke, groen gras en moddervrije sneakers. Wat een verschil met vorig weekend.

  • Allerliefste Cactus, eindelijk hebben we elkaar gevonden!

  • Kamasi Washington

    Stomend en soulvol

    Kamasi Washington is in een jaar tijd naar de top geschoten. Een volle tent op Gent Jazz hoorde een gebalde set, die een mix was tussen spirituals, soulsongs, r ‘n’ b, fusionstijlen en onvervalste jazz. Hij brak zijn set ook op voor solomomenten van alle musici, de meesten jeugdvrienden. De drumbattle haalde op het einde het tempo eruit, maar Kamasi Washington bewees dat hij een stomende set kan neerzetten. Met muziek vol referenties, vooral naar de energieke, spirituele jazz uit de jaren zestig. Sun Ra zou goedkeurend hebben geknikt, maar ook Sonny Rollins kan zijn gulle saxofoonspel wellicht best pruimen. Plezierig waren de momenten waarop de band naadloos overging van funk, naar swing, bop en dan weer stormenderhand de hemel in. Washington liet ook weer zijn vader opkomen _ “the man who taught me everything _ en had nog een violist bij. Hij liet veel songs horen zoals het bloedmooie Askim. Misschien ontbrak er wat knarsende improvisatie, maar Washingtons spirituele trip overtuigde.
    door Karel Van Keymeulen edited by lennert.broekaert 7/7/2016 8:12:50 PM
  • Terence Blanchard feat. The E-Collective

    Mooie woorden in slepend concert

    Het duurde wel twintig minuten voor het concert met Terence Blanchard op gang kwam. Daarvoor dreef de muziek traag en met veel effecten voorbij. Langgerekte en vervormde trompetnoten vulden de tent. Blanchard was er met een nieuwe band The E-collective waarmee hij het album Breathless uitbracht. Daarmee verwees hij naar de laatste woorden van New Yorker en Afro-Amerikaan Eric Garner die stikte onder de ruwe greep van een New Yorkse politieman. Drummer Gene Coye was weergaloos en legde strakke en vette grooves. Blanchard maakte de muziek vaak met synthesizerlagen heel dramatisch. Tussendoor liet hij de pianist en gitarist watervlugge en gierende solo’s spelen. Daar zaten krachtige, bevlogen passages in, maar sommige solo’s duurden te lang. Blanchard maakte in een speech op het einde nog een heleboel statements, over de beweging Black Lives Matter tegen politiegeweld op Afro-Amerikanen. Of over welke overtuiging we ook hebben, we toch allemaal mensen zijn. Mooie woorden, maar daarmee kon hij het slepende concert niet redden.
    door Karel Van Keymeulen edited by lennert.broekaert 7/7/2016 4:48:51 PM
  • Skunk Anansie

    Nog altijd boos

    De leden van Skunk Anansie zijn een beetje aangekomen, ook zangeres Skin. Het belette niet dat ze amper drie nummers ver in de set, tijdens 'Sinking feeling', al boven de hoofden van het publiek werd gedragen. Het was de eerste van vele keren dat ze van het podium sprong.
    Haar stem is ook niet dieper geworden met de jaren, integendeel: soms was ze zo schril dat alleen honden ze konden horen. Het maakte het soms moeilijk om haar te verstaan als ze bijzonder geanimeerd was, tijdens de Brexit-tirade voor 'God loves only you', bijvoorbeeld: 'wij zijn de idioten van Europa'. Ze is dan misschien bijna fifty, ze is nog steeds furious.
    Ook niet kapot te krijgen: songs als 'Twisted (everyday hurts)', 'Hedonism' of 'Weak as I am', dat door de fans - de Klub was goed gevuld met late dertigers en jonge veertigers - met geheven vuisten werd meegezongen. songs van de nieuwe plaat Anarchytecture als 'Love someone else' of 'Beauty is your curse' klonken in vergelijkin maar formulaïsch. Tijdens dat laatste werd op de fraaie videomuur verwarrend een selectie getoond van overleden idolen als Amy Winehouse, Freddie Mercury en David Bowie - die zijn niet aan schoonheid overleden.
    Vroeger stond de bas van Cass Lewis ook meer op de voorgrond, wat meer tegengewicht gaf tegen de hoge stem van Skin dan de huidige gitaarklank. Ook Skin gordde regelmatig een gitaar om. Maar dit was jeugdsentiment dat in februari al een vervolg kent in de Lotto Arena.
  • Florence & The Machine

    Zeven vette jaren

    De vergelijking is al vaker gemaakt, maar de vlammend rode jurk waarin Florence Welch zich vanavond gehuld had, deed ons te erg denken aan Kate Bush om de gelijkenis tussen deze twee theatrale popnimfen onvermeld te laten. Dat gezegd zijnde, kunnen we overgaan tot de orde van de dag: hoe Florence & The Machine de wei van Werchter betoverde met een boodschap van - het zal u niet verbazen - pure liefde.

    Macklemore deed het haar al voor. Ook hij zweepte het publiek op met die 'spread the love'-boodschap. Maar wanneer Florence met haar fluwelen stem vraagt om 'iets uit te trekken en ermee te zwaaien, voor de liefde en voor de vrede', ben je toch net iets meer geneigd om te gehoorzamen.
    Haar act mag dan dik aangezet zijn (de sprintjes, de pirouettes, het dramatisch neervallen), haar boodschap is oprecht. En wat brengt ze die overtuigend. Vocaal is Florence Welch ijzersterk. Dat dit het laatste concert van haar toer was, kon je aan de uithalen in 'Dog days are over' niet merken. Andere hoogtepunten? De Candi Station-cover 'You' ve got the love' blijft werken, en persoonlijk vonden we 'Ship to wreck', dat heel vroeg in de set zat, altijd al een van haar topsongs.

    Florence & The Machine vieren dit jaar de zevende verjaardag van hun eersteling 'Lungs'. Benieuwd wat de volgende zeven jaren zullen brengen. 'Overtuigend headlinen op Rock Werchter' kan al van de bucket list geschrapt worden.
  • Jamie xx

    When the night has come

    Wie Werchter wou afsluiten op een hoogtepunt, moest zich een plekje zoeken in The Barn. Jamie xx speelde er ten dans met een opwindende dj-set die zijn weg zocht tussen urban elektro, dubby bassen en house, maar vooral plezierde met funky seventiesdisco. Stilstaan was geen optie, zelfs niet voor de cameraman.

    De bedeesde soundwizard van The xx bracht vorig jaar met In colour een ingetogen, weemoedig dancealbum uit. Maar daar greep de Brit minder expliciet naar terug, omdat hij dit publiek gewoon op een prettig feest wilde trakteren. 'Loud places', waarin je de stem herkende van Romy Croft van The xx, danste op een zwoele discobeat en werd door vele kelen overgenomen.

    Even later sloot de zijdezachte tenor van Oliver Sim van The xx zich bij haar aan in hun verleidelijke versie van Florence' 'You got the love'. 'Gosh' bracht de tent nog één keer naar een hoogtepunt terwijl op de achtergrond de kleuren van In colour het podium prachtig verlichtten. En toen legde Jamie xx als toetje 'Stand by me' op. 'When the night has come'... het werd een van de zangfeesten van Werchter 2016.
  • SX

    Futuristische Lorelei

    Futuristische r&b, 21ste-eeuwse folk, elektronische gospel: noem de muziek van SX wat je wilt, maar duidelijk is dat de band aan het vervellen is. De groep rond Stefanie Callebaut en Benjamin Desmet, aangevuld met Sebastiaan Van den Branden van Amatorski op toetsen en drummer Christophe Claeys (Magnus, Amatorski), zoekt het vandaag in donkere, uitgepuurde elektronica.

    Diepe zoemtonen van 'Under the skin' deden de plankenvloer van Klub C uit zijn klinknagels trillen. 'Hurts' zoog zich op en neer tegen een vreemdsoortige, bezwerende elektronische puls. Callebaut, met haar zilveren catsuit met doorschijnende cape had ze iets van een futuristische Lorelei, plaatste er wulpse dansbewegingen rond die gestyled leken door FKA twigs.

    Hun nieuwe geluid is onderkoeld en sexy, maar ook traag en hoekig. Hij ligt minder makkelijk in het gehoor dan de dromerige, soms epische elektropop van 'Black video' en 'The future'. Dat had zo zijn effect op het al vermoeide festivalpubliek, dat langzaamaan uit de tent wegsijpelde. Nog wat sleutelen en dit is een topshow.
  • De laatste reggaenoten en de beats van Omar Souleyman dwarrelen over het terrein. Couleur Café loopt ten einde, misschien wel de laatste keer op deze locatie. Het festival heeft zijn naam niet gestolen, het lijkt een lange toog waar zowat heel de wereld in het klein aan kan zitten en genieten van uiteenlopende muziekgenres, dans, animatie en gerechten. "Ik kom voor de sfeer" is hier geen dooddoener.

  • Protoje: nieuwe topreggae als waardige afsluiter van een muzikale topeditie. Teveel afwezigen hadden ongelijk.
  • 'Zoals jullie weten, zijn wij Britten de idioten van Europa.' Skin van Skunk Anansie maakt van haar hart nog altijd geen moordkuil. Ook maakt ze zich als zwarte Britse boos om het oprukkende racisme sinds het referendum: 'Ik beschouw mezelf Europese.' Ze draagt 'God loves only you' op aan iedereen die zich, om welke reden dan ook, beter voelt dan de anderen.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 7/3/2016 9:56:15 PM
  • Dankzij Florence Welsh heeft de meneer niet zichtbaar op de foto morgen een hernia. #raiseitup

  • Ik weet niet of U het al beseft maar Rock Werchter wordt afgesloten door twee top vrouwen: Florence and Skin! Go ladies!
  • Aidan (Ierse Belg) en Alejandra (Argentijnse) weten goed waarom ze Rock Werchter links laten liggen. "De tickets zijn veel duurder en het is ook verder rijden. Bovendien heeft Couleur Café een goede line-up, wij kwamen vooral voor Chic en Bomba Estereo. We zijn blij dat we hier zijn."

  • Macklemore & Ryan Lewis

    Melig maar aanstekelijk

    Macklemore stuurde ons de wei af met een grijns op ons gezicht, en dat had veel te maken met zijn grandioze afsluiter: ‘Downtown’, deels oldschool-hiphop deels bombastisch gekrijs van Eric Nally, maar desalniettemin een nummer waarvan je niet anders kan dan vrolijk worden. Nally was er trouwens in levenden lijve bij, in tegenstelling tot de vele andere gaststemmen die uit een doosje kwamen.

    Macklemore toonde zich een onverstoorbare professional, toen halverwege de show het geluid volledig wegviel en hij enkele minuten later de draad weer oppikte alsof er niks gebeurd was. De spreekkoren die de stilte op de wei vulden, verstomden onmiddellijk. Niemand die nog weerstand bood aan het onweerstaanbare ‘Can’t hold us’.

    Naar goede gewoonte had Macklemore ons wel een en ander geëngageerds te vertellen. Hij hield het gelukkig bij één speech over hoe we ‘nu meer dan ooit onze verschillen moeten omarmen’ en plaatste dat in het licht van de recente aanslagen overal ter wereld. Van zijn andere verhaaltjes vermoeden we dat hij ze bij elk concert opnieuw vertelt, net zoals hij wellicht élk publiek looft omdat het ‘fucking beautiful’ is. Het maakt z’n show heel dubbel: ze werkt aanstekelijk - ‘Thrift shop’ en vooral ‘Can’t hold us’ zetten de wei op haar kop - maar heeft tegelijk ook een melig kantje.

    Maar toen was er dus ‘Dance off’, met zijn vele verwijzingen naar Michael Jackson (die grafstem à la ‘Thriller’) en nineties-hiphop (‘Bust a move’), gevolgd door ‘Downtown’. En vergaven we Macklemore zijn meligheid.
  • Raging Fyah laat de Move meehuilen met No woman no cry. Rapper Soprano kiest op de mainstage voor Buffalo Soldier. Bob Marley leeft.
  • De zon deelt stralen uit. #wauwwerchter

  • Mét ananas. "C'est mon ami, il s'appelle Pineapple."

  • MHD

    Afrohop

    Wow, wat een feestje weer in de Move-tent, het podium waar we dit weekend een paar memorabele concerten hebben gezien. Deze Franse crew met Guinese en Senegalese wortels rapt en zingt op Afrikaanse ritmes en melodieën, ondersteund door vette dance beats. Met de Youtube-serie AfroTrap bereikt MHD een miljoenenpubliek, van wie de Belgische fans in Brussel verschillende songs meezongen en - rapten. Zeer aanstekelijk en zeer Couleur Cafė, deze fusie van hiphop, dance en Afro.
  • Wanneer de avond valt, ontwaken muzikale deernes als Trixie Whitley. Badend in blauw licht, gewapend met een klok van een stem.
  • Macklemore vroeg een dance off, wel een dance off zal hij krijgen.

  • Beck

    Tonnen fun

    Beck heeft wel eens met een marionettentheater bij ons op de planken gestaan, maar in The Barn liet hij de grappen achterwege en presenteerde hij een - toch wel indrukwekkende - greep uit zijn carrière. We schrokken even toen iedereen uit volle borst 'Loser' meezong: dat nummer is 22 jaar oud, ouder dan vele aanwezigen. 'Wow', de single die twee weken geleden uitkwam, speelde hij niet. Zo eigenzinnig is hij dan weer wel.
    Maar wat een strakke band had hij mee, met zijn oude vriend Joey Waronker op drums en Jason Falkner en Roger Manning van wijlen Jellyfish op gitaar en keyboards. Met de bassist, die enkel als 'Duane' werd voorgesteld, speelden ze een heel funky set; er werd gedanst bij het leven in de tent. Alleen 'Lost cause', halverwege de set, was een dromerig rustpunt, bijna akoestisch gespeeld en sterk gezongen.
    Na zijn greatest hits, te beginnen met 'Devil's haircut' en via 'New pollution' en 'Sexx laws' naar een massaal meegezongen 'E-pro', wandelde hij twintig minuten te vroeg het podium af. Nog één toegift kregen we, een zelfverzekerd gerapt 'Where it's at', maar dat onderbrak hij halverwege om de band voor te stellen. Duane speelde een paar strofen 'Good times' van Chic, Jason 'China girl' van David Bowie en Iggy Pop, en Joey '1999' van Prince. Het had een flauwe revue kunnen zijn, maar het werd met zoveel liefde en plezier gebracht, dat we lang nadat de lichten aanfloepten nog riepen om meer.
    door Inge Schelstraete edited by dS Online 7/3/2016 8:21:56 PM
  • De belichaming van Couleur Café: deze festivalgangers kregen een kleurendouche.

  • Komen vreten

    Vegetarisch en vullend: eten bij GreenWay

    Zicht: Een kleurrijk kraampje dat de aandacht opeist. Ik neem een Pad Thai met miniloempia's, als topping kies ik voor pinda's en koriander. Het ziet er heel lekker uit.
    Smaak:Esthetisch word je nog nét dat tikkeltje meer verwend dan op culinair vlak. Maar het is een lekkere, gezonde maaltijd die meer dan vult. En dan zijn we eigenlijk nog streng, want de lat ligt hoog hier op Couleur Café.
    HandigheidGemakkelijk om naar binnen te smikkelen. Je hebt wel je twee handen nodig dus als je recht staat aan een optreden zal die pint voor na de maaltijd zijn.
    Sfeer en gezelligheidVriendelijke bediening, kraampje nodigt uit tot stilstaan en uitgebreid loeren naar het mooie assortiment.
  • Heel erg vervelend technisch foutje doet zich voor op de main: midden in de set van Ryan Lewis en Macklemore valt het volledige geluid weg. Gelukkig blijft Macklemore's "diversity is what makes the world a beautiful place" nazinderen. Even later is het geluid terug. #niettestoppen

  • 'We got the sound back,' En het is tijd voor 'Can't hold us'. De wei ontploft.
  • De two-step. Uit de maat. Daar moet je ook talent voor hebben.

  • Gespot: Kristof Calvo.
  • Alle geluid valt weg bij Macklemore! Even opvullen met silly dansjes dan maar ...
  • Macklemore doet een Adeleke. Geen geluid en toch blijven gaan. Karaoke, maar dan anders.
Powered by ScribbleLive Content Marketing Software Platform